Een herboren Alfa: Caracciola's Monza is weer op de weg

• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 

Iets meer dan 90 jaar geleden werd één van de grootste coureurs van Duitsland gekoppeld aan één van de grootste autofabrikanten van Italië. Samen vormden ze een formidabel duo en Rudolf Caracciola stond regelmatig bovenaan het winnaarspodium. Een van hun auto's heeft meer dan vijf decennia in de schaduw gestaan, uit het zicht vanwege een vastgelopen restauratie. Die restauratie is nu eindelijk uitgevoerd door de Deense experts van het Classic Car House. Hier bekijken we de Alfa waarmee Caracciola zijn Italiaanse strepen verdiende en halen we herinneringen op aan zijn beste tijd.

Het decor is Monaco, 17 april 1932. De champagne vloeit, een menigte mooie mensen kletst zorgeloos en een warme zeebries ruist door de palmen. Er hangt opwinding in de lucht als raceliefhebbers wachten op de start van de vierde Grand Prix van Monaco, en al snel zal er veel te zeggen zijn over één bepaalde auto.

De 17 auto's tellende grid bestaat voornamelijk uit de twee grootste namen in de Grand Prix-racerij van die tijd, Bugatti en Alfa Romeo. Er zijn maar liefst acht Bugatti Type 51's, zes van de nieuwe Alfa Romeo 8C Monza's waarvan drie fabrieksauto's, plus drie Maserati's - twee 8C 2800's en een 26M.

De enige witte Alfa

De Alfa's zijn schitterend in hun beroemde rosso corsa, behalve, opvallend genoeg, één van hen, die in Duits racewit is uitgevoerd. De reden voor deze parelmoer lak is simpel: hij wordt bestuurd, als semi-privédeelnemer, door de Duitse topcoureur Rudolf Caracciola, die met Alfa Romeo's begon te rijden nadat Mercedes-Benz zich begin 1932 om financiële redenen terugtrok uit de racerij. Het contract met Alfa Romeo was ongebruikelijk omdat het bepaalde dat hij semi-onafhankelijk moest racen. Caracciola voelde zich er enigszins door beledigd en dacht dat het voortkwam uit de overtuiging van de Italiaanse fabriekscoureurs -Tazio Nuvolari, Giuseppe Campari en Baconin Borzacchini- dat hij niet in staat zou zijn om zich aan te passen van de grote, zware Mercedes aan de meer delicate techniek van de Alfa Romeo's. Zijn eerste race onder Italiaans contract was de Mille Miglia, waar hij zich terugtrok met een gebroken klepverbinding, blijkbaar tot grote tevredenheid van Campari.

De Grand Prix van Monaco was pas Caracciola's tweede race met Alfa Romeo en hij startte helemaal achteraan de grid, op de 14e plaats. Het was ook het eerste optreden van het Alfa Romeo-team in Monaco, dus het stond onder druk om een goede naam op te bouwen. Nuvolari deed zijn best voor Alfa en voor Italië en na een start vanaf de 11e plaats op de grid was hij al na 10 ronden van de race van 100 ronden opgeklommen naar de tweede plaats, maar hij had moeite om de Bugatti van Chiron te passeren. De Bugatti van Varzi zat hem op de hielen als derde.

Een paar auto's verderop reed Caracciola net zo dapper door en hij werkte zich op naar de vierde plaats. Varzi bleef een lastpost, maar het geluk was niet aan de kant van Bugatti. In de 29e ronde schatte Chiron een bocht verkeerd in en raakte een paar zandzakken, waardoor zijn auto door de lucht vloog en Chiron zelf op de weg belandde, gelukkig zonder ernstig letsel. In ronde 56 brak de achteras van Varzi. Caracciola stormde op Nuvolari af en zat hem op de hielen.

Een gemakkelijke overwinning - of niet

Wat er daarna gebeurde is het onderwerp geweest van enige speculatie en controverse. Nuvolari werd afgeremd door een probleem met de brandstoftoevoer en Caracciola had hem gemakkelijk moeten kunnen passeren, maar om redenen die hij zelf als enige kent, koos hij ervoor om dat niet te doen. Deze daad van overgave leverde hem niet het respect op van de racefans en er wordt gesuggereerd dat het niet passeren bedoeld was als een ironisch gebaar van liefdadigheid naar de teamgenoten die aan hem twijfelden. Desondanks waren de teambazen van Alfa Romeo onder de indruk toen Nuvolari de race voltooide in 3u. 32m. 25.3s. en Caracciola in 3h. 32m. 28.0s. Met dat resultaat werd hij uitgenodigd om volwaardig lid te worden van het Alfa Romeo-team.

Na het evenement stond de witte Monza te koop en werd gekocht door een Noor met de naam Eugen Björnstad, die een groot liefhebber van ijsraces was en de Monza ook inschreef voor de Grand Prix van Lwów in Polen in 1933, die hij won. Na de oorlog ging de Alfa door verschillende Zweedse eigenaars, van wie er één met de auto reed toen hij catastrofale motorschade opliep. Op de plaats van Vittorio Jano's verfijnde rechte acht werd een Ford V8 gepropt. Halverwege de jaren 60 kocht de Deense autoverzamelaar en hôtelier Svend Hauberg de Monza en nadat hij een originele 8C 2300 motor had bemachtigd, verenigde hij de Monza met zijn rechtmatige krachtbron. Helaas vond Hauberg nooit de tijd om de restauratie van de auto te voltooien, maar bij zijn dood liet hij een geldbedrag na aan een stichting die de klus moest klaren. Het Classic Car House, waar de Monza momenteel wordt tentoongesteld, heeft de taak naar een prachtige standaard uitgevoerd. Er zijn nog maar een paar klussen te doen en de auto zal volgens de planning in de zomer van 2024 weer op de weg zijn. Het debuut na de restauratie wordt ongetwijfeld één van de hoogtepunten van het PreWar jaar.

Woorden: Zack Stiling: foto's: The Classic Car House

Plaats een reactie, stel een vraag, geef uw mening, deel aanvullende informatie of start een discussie door de onderstaande velden in te vullen