Het wereldwijde magazine en verkoopplatform voor liefhebbers van klassieke auto’s, door liefhebbers.
Het wereldwijde magazine en verkoopplatform voor liefhebbers van klassieke auto’s, door liefhebbers.
Het was een schok om vorige week weg te rijden in een bijna nieuwe auto. Bij Toutatis, was dat stuur licht! En dan die remmen! We waren gewend aan onze eigen 30 jaar oude auto, dit was duidelijk iets uit een ander tijdperk. Een zachte aanraking van de grote teen zou voldoende zijn geweest om het ding in één keer te laten stoppen. Dus de stevige voet die we gebruikten was voldoende om de passagiers te lanceren. Is dat vooruitgang? Voor velen wel, denken we.
De Friday Lady van vandaag toont een lief klein bedrijfsvoertuig met de naam Automatic Electric, dat in 1921 als iets even moderns bedoeld moet zijn geweest. Dat is namelijk het jaar dat deze foto werd genomen. De Automatic Electric werd in een aantal varianten ontworpen door een man genaamd William C. Carr uit Buffalo, New York. Hij adverteerde zijn creatie met "Iedereen kan er in een paar minuten mee leren rijden", terwijl verdere lofprijzingen vermeldden dat "het 50 mijl zal rijden op één lading elektriciteit met een snelheid van vijftien mijl per uur. Kosten voor gebruik en onderhoud slechts een paar cent per dag." Niet slecht voor een stadskruidenier, of te mooi om waar te zijn? Feit is dat Carr's auto het maar een jaar volhield voordat hij geruisloos van het toneel verdween. Er is een overlevende in het Buffalo Transportation Pierce Arrow Museum, maar dat moet wel een zeldzaamheid zijn.
Carr vroeg wel een aantal patenten aan voor waterverwarmings- en airconditioningsystemen in het midden van de jaren dertig, althans dat ontdekten we toen we ontdekten dat Chrysler in 1935 als eerste een semi-draagbare airconditioning introduceerde. Of de twee met elkaar in verband kunnen worden gebracht blijft echter een raadsel.
Woorden Jeroen Booij. Foto Buffalo Architecture & History.
Critical of users of older ones, the paper concluded that electric vehicles by then were not like those of 10 or 20 years before: “every feature of construction and equipment, from battery to motor, including steering gear and frame, had been improved.” Was that true of Carr’s cars, with what appears to be tiller steering - a feature, however, already well-known and deftly handled for a dozen or more years by women drivers of electric runabouts!?
Carr’s one notable competitor, of course: the Automobile Bureau of the New York Edison Co. was at the time a sponsor of electric vehicle exhibitions in New York City. He certainly missed the commercial boat, as by 1926 it was claimed that in America “the Electric Delivery Van is used to a far greater extent..., the delivery of ice cream, bread, laundry, coal, tea, and even chewing-gum is done by electric trucks.”
Wonder if your “Friday lady” was subjected to the same inflammatory opinion, expressed in the press in post-WWI Britain about working women motor drivers: “There are still a few women drivers of commercial and other cars in Liverpool, and ex-Service men, who have the misfortune to be unemployed, are demanding that the drivers' licenses should not be renewed in order that they may have the opportunity of getting a job. Frequently one sees women drivers of light vans, and whilst being fully sympathetic with the demands of the ex-soldiers for a job, elementary justice demands that women should have the right to drive if they want to. The real question is: "Why do employers give them a job?"