Het wereldwijde magazine en verkoopplatform voor liefhebbers van klassieke auto’s, door liefhebbers.
Het wereldwijde magazine en verkoopplatform voor liefhebbers van klassieke auto’s, door liefhebbers.
Een glimp hiervan is voldoende om dit voertuig te herkennen als een onvervalste Figoni & Falaschi creatie met alle kenmerkende markeringen. Schuine panelen, volledig gesloten 'ponton spatborden' met een enorme overhang aan de achterzijde, tweekleurige lak in contrasterende kleuren en glimmend werk dat de krullen en kronkels van de carrosserie volgt.
Wel, het is u vergeven, maar het is geen Figoni & Falaschi en zelfs geen Delage of Delahaye, Bugatti of Talbot-Lago. Dit is de enige Cadillac V16 met een carrosserie van Carrosserie Willy Hartmann uit Lausanne, Zwitserland. Maar we begrijpen dat zelfs sommige van de zelfbenoemde carrosseriebouwers-kenners dit niet wisten toen hij in 1968 in een vervallen staat in de buurt van Genève werd gevonden. Een latere eigenaar probeerde het Hartmann-vermoeden uit te wissen door op frauduleuze wijze het plaatje van de carrosseriebouwer te vervangen en te adverteren als een Figoni & Falaschi. Dus we nemen het u niet kwalijk!
Hartmann, tenslotte, is niet de bekendste carrosseriebouwer. Weliswaar had Hartmann in de jaren dertig al een aantal hippe creaties gebouwd op basis van Hotchkiss, Mathis, Minerva en Issota-Fraschini chassis, maar geen enkele daarvan was zo bizar als deze. In 1937 kreeg Willy Hartmann de opdracht van Philippe Barraud, erfgenaam van rode bakstenen en slechts een paar kilometer verderop wonend, om met de meest extreme Cadillac tot nu toe te komen, een Cadillac die andere carrosseriebouw creaties in de schaduw zou stellen.
Toen de Zwitserse autoriteiten er eenmaal van overtuigd waren dat dit enorme voertuig van 6,7 meter lang in feite een auto voor de weg was en geen vrachtwagen, gebruikte Barraud het om mensen over de Zwitserse meren te vervoeren. Hij liet hem tijdens de oorlogsjaren opslaan, om hem daarna opnieuw te laten spuiten. Hij werd nog een keer overgespoten ― Barraud moet toch een toegewijde modebewaker geweest zijn ― om in '68 eenzaam in een weiland (!) te worden gevonden en voor 4.000 Zwitserse frank te worden verkocht ― nog geen duizend euro in die tijd.
Sindsdien is het aantal wisselingen van eigenaar, overspuitingen, restauraties en prijsstijgingen nauwelijks meer te volgen, maar de auto is tenminste nog onder ons en ziet er nu vrijwel net zo uit als in 1937. Bovendien is hij nu volledig erkend als een Willy Hartmann creatie!
Woorden Jeroen Booij. Foto's en info newcadillacdatabase.org.
‐---------
Cette voiture a droit à une splendide triple page dans le livre de référence sur les carrossiers suisses "Schweizer Carrossiers von den Anfängen bis 1970" de Ferdinand Hediger, publié en langue allemande en 2013.