Van Indianapolis naar Bologna: de Lucenti laat nog altijd van zich horen

• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 

Het is 30 mei 1934. Op de Indianapolis Motor Speedway staat de 500-mijlsrace op het punt van beginnen. Stel je Herb Ardinger voor, diep achter het stuur van de Lucenti Special. Nog één blik om zich heen, de versnellingspook naar de eerste versnelling. Voor hem liggen tweehonderd ronden. Achter hem liggen maanden van voorbereiding, en een eerdere poging die al vóór de start strandde.
Zijn auto draagt nummer 24. Onder de lange motorkap ligt een Graham-achtcilinder; het chassis komt eveneens van dat merk. Geen speciaal voor de racerij ontworpen Miller dus, maar een eigenzinnige uitdager met wortels in de Amerikaanse personenautobouw. Vanaf de veertiende startplaats moet blijken hoe ver die combinatie hem kan brengen.

Het begin

Het verhaal begint in 1932, wanneer Angelo Lucenti, Roy Painter en John Saunders uit Pittsburgh besluiten zelf een Indianapolis-racer te bouwen. Als uitgangspunt kiezen zij een Graham Blue Streak Eight. Hun eerste creatie heet LuPaSa Special, een naam samengesteld uit de eerste letters van hun achternamen. De kwalificatie voor Indianapolis blijkt dat jaar echter een brug te ver.

De keuze voor Graham is doordacht. De Blue Streak heeft een ongebruikelijk laag chassis, met openingen in de langsliggers waardoor de achteras loopt: het zogenoemde ‘banjo frame. De bladveren liggen naast de chassisliggers, waardoor de auto verder kan zakken. Een aantrekkelijke constructie voor wie een lage, stabiele racer wil bouwen. Ook de motor wordt aangepakt. De 4,3-liter zijklepachtcilinder krijgt grotere kleppen, een nokkenas met grotere kleplift en een speciaal inlaatspruitstuk met vier Winfield Model SR-carburateurs.

Deze aanpak past bij de Indianapolis-reglementen van de vroege jaren dertig, bekend geworden als de ‘Junk Formula’. Die bieden ruimte aan specials met techniek uit productieauto’s. De weinig vleiende bijnaam doet nauwelijks recht aan de vindingrijkheid die zulke projecten vereisen. Een personenauto ombouwen tot een machine die vijfhonderd mijl op racesnelheid moet volhouden, vraagt aanzienlijk meer dan het verwijderen van spatborden en verlichting.

In 1934 keert de auto terug als Lucenti Special. Ardinger kwalificeert zich met gemiddeld bijna 180 km/h. Tijdens de wedstrijd neemt Danny Day het stuur tijdelijk over; samen brengen zij de Graham over de volledige afstand naar de tiende plaats. Het racegemiddelde bedraagt ruim 154 km/h, inclusief de stops. Achter dat bescheiden ogende resultaat schuilen meer dan vijf uur racen en achthonderd kilometer mechanische beproeving.

Rijden

Nu is het 2026. Ook wij treffen voorbereidingen, al ligt onze bestemming ditmaal in Bologna. De Lucenti gaat mee naar Auto e Moto d’Epoca, waar hij op de PreWarCar.com-stand te zien zal zijn. Door de jaren heen is hij meer een verzamelaarsauto geworden, maar eenmaal achter het stuur blijkt hoeveel van zijn oorspronkelijke karakter nog aanwezig is.

Dat begint al bij het instappen. Het stuur is demonteerbaar gemaakt om de toegang te vergemakkelijken. Toch blijft het een kwestie van zorgvuldig naar binnen zakken. Je zit diep in de carrosserie, beschutter dan de open cockpit van buitenaf doet vermoeden.

Starten is verrassend eenvoudig. Benzinetoevoer open, contactknop naar je toe trekken en vervolgens het startpedaal naast het gaspedaal indrukken. De acht-in-lijn komt tot leven met een zware, ruige brul die onmiddellijk de omgeving vult.

De Amerikaanse drieversnellingsbak laat zich gemakkelijk bedienen. Linksonder zit de eerste versnelling; de Lucenti komt in beweging. In twee kan hij lang doortrekken, terwijl de derde versnelling laat voelen hoe gemakkelijk deze auto snelheid verzamelt. 120 km/h klinkt achter het stuur heel anders dan in een moderne auto: de rijwind, het zingen van de rechte vertanding en de ongedempte uitlaat geven iedere kilometer nadruk.

Ondertussen ligt de Graham opmerkelijk stabiel op de weg. Hier krijgt het lage chassis uit de technische beschrijving ineens een heel tastbare betekenis. Ook de hydraulische remmen overtuigen. Op de openbare weg hebben die uiteraard meer werk dan tijdens lange passages op een ovaal, waar vooral de pitstops aanleiding gaven om snelheid af te bouwen.

Het rijden wordt vanzelf een publieke gebeurtenis. Hoofden draaien, passagiers in andere auto’s pakken hun telefoon en iedere stop levert een gesprek op. De fraaie lijnen trekken de eerste aandacht; het geluid zorgt ervoor dat niemand de Lucenti ongemerkt ziet vertrekken.

In Bologna mag hij even stilstaan. Kom hem van dichtbij bekijken op onze stand tijdens Auto e Moto d’Epoca, van 22 tot en met 25 oktober. Kijk naar de lage zitpositie, de lange motorkap en dat bijzondere chassis. En stel je dan nog eens Herb Ardinger voor, klaar voor de start.

Plaats een reactie, stel een vraag, geef uw mening, deel aanvullende informatie of start een discussie door de onderstaande velden in te vullen