De dame en de auto: een hartenkreet

• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 

Alle vrouwen zouden in vroege auto's moeten rijden-het is heel leuk. Er is niets fysieks dat een vrouw ervan zou moeten weerhouden om een vrouwelijke automobilist te worden. Het gaat erom dat je het vertrouwen hebt om “ja” te zeggen of, zoals ik, om te zeggen “Mag ik eens proberen?”.

Ik ben bijna tien jaar geleden begonnen met rijden in de Napier uit 1902 van onze familie, eerst op de rustige wegen van Frankrijk, voordat ik de Veteran Car Run ging doen, hoewel ik moet bekennen dat ik de wegen en heuvels ten zuiden van Crawley in de richting van Brighton verkies boven de buitenwijken van Londen.

Hoe is het om echt in een veteranenauto te rijden, zoals onze Napier? Nou, ik kan zeggen dat elke auto anders is en geduld en oefening vereist. Zonder voorwielremmen heeft de Napier een lichte en directe besturing, dus eenmaal onderweg is hij niet zwaar. De eerste versnelling is weinig bruikbaar behalve op de steilste heuvels, maar meestal is geduldig schakelen naar de tweede en dan de derde versnelling nodig, waarbij u dubbel ontkoppelt terwijl u rijdt. Het is gewoon een kwestie van meer tijd nemen en alles laten vloeien. De vierde versnelling is bijna een overdrive, waarmee u op het vlakke wegdek een topsnelheid van zo'n 65 km/u haalt. De bandremmen, alleen aan de achterkant, zijn vrij goed voor deze periode, hoewel het aan te raden is om voor steile afdalingen terug te schakelen (“ga heuvels af in dezelfde versnelling als waarin u ze op zou gaan” is het oude gezegde).

Het starten van de auto is een vaste routine: benzine open, carburateur vullen, handgas openen, ontsteking verlaten, motor draaien om mengsel in de cilinders te krijgen, ontsteking aan en na nog een kwartslag met de starthendel zou hij moeten starten. Hoewel het niet strikt noodzakelijk is, vind ik dat het kunnen starten van elke auto deel uitmaakt van het begrijpen ervan; toeschouwers genieten ervan en u hebt het vertrouwen dat u hem weer aan de gang kunt krijgen als hij afslaat.

Hoewel ik het anders zou willen, wordt het besturen van vroege auto's nog steeds gezien als een soort mannenzaak. Een drukke parkeerplaats oprijden levert vaak opmerkingen op als “Oh, kijk, daar rijdt een vrouw” - en soms nog erger! Maar als gevestigde bestuurder van onze auto's krijg ik geen weerstand of onaangename opmerkingen van mensen die mij als persoon en als bestuurder kennen. Sterker nog, ik ben er trots op en geniet ervan als anderen mij zien rijden, die dan worden aangemoedigd om te denken dat zij dat ook zouden kunnen. Tijdens een recente Teuf-Teuf rally in Compiègne, Frankrijk, was het een genoegen om op de terugweg naar het trailerpark een eerste veteranenrijles te geven aan een andere vrouwelijke bestuurder in haar Oldsmobile, waarvan ik hoop dat ze snel de weg op zal gaan. Dit was vooral leuk voor mij omdat ik nog nooit echt in een Olds gereden heb, maar ik had eerder op de dag een mondelinge beschrijving van twee minuten gekregen van haar zeer ondersteunende echtgenoot.

U moet niet vergeten dat dames al langer auto's mogen besturen dan dat ze hier in Groot-Brittannië stemrecht hebben - het is hoog tijd dat meer van ons achter het stuur van deze heerlijke vroege auto's plaatsnemen.

Als Camille du Gast in Frankrijk en Dorothy Levitt hier in Engeland dit 120 jaar geleden konden, waarom kunnen wij dat dan niet?

Elinor Boothman rijdt regelmatig in onder andere een Napier uit 1902, een Sunbeam uit 1913 en een Bentley uit 1924.

Plaats een reactie, stel een vraag, geef uw mening, deel aanvullende informatie of start een discussie door de onderstaande velden in te vullen