De volgende generatie: Victor Pund

• 
• 

Een jongeman mengt zich tussen de menigte in Montlhéry. Hij is niet opzichtig gekleed, maar aan zijn pols trekt een kleine rechthoek van saffier, diagonaal gekruist door een band van ivoor, de aandacht van het scherpere oog. Hij is de 27-jarige Victor Pund. In dit vroege stadium van zijn leven zal het dienen om hem voor te stellen als de zoon van Christophe Pund, van Galerie des Damiers, hoewel hij zegt: “Ik wil mijn eigen weg gaan. Ik wil Victor Pund zijn, niet alleen de zoon van Christophe Pund. Ik wil mijn eigen fortuin winnen of verliezen en mijn eigen keuzes maken,” wat een bewonderenswaardige houding is, die deels het mooie indigo uurwerk verklaart waar zojuist naar werd verwezen.

Victor is niet van plan om zijn vader te volgen in de historische autohandel. Hij heeft zijn eigen interesse ontwikkeld in antieke horloges, wat een fascinerende wereld op zich is en één die niet helemaal verschilt van oude auto's. Net als in de autowereld ligt de aantrekkingskracht van een horloge in de techniek, styling en vakmanschap en Victor is verre van de enige met een gecombineerde waardering voor auto's en uurwerken. Voor Montlhéry heeft hij een heel bijzonder Frans Talbot-horloge uit de jaren 1940 omgedaan, dat ooit toebehoorde aan een directeur van Talbot. Het dient als een interessant gespreksonderwerp en een zeer effectieve reclame voor zijn eigen bedrijf, Vicowatches.

“Auto's zijn een passie,” bevestigt hij, “maar ik wil er niet mee werken omdat het heel gemakkelijk zou zijn om vergelijkingen met mijn vader te maken. Bovendien, als ik een klassieke auto wil kopen is dat vrij duur. Auto's hebben een verhaal, maar horloges ook - ze hebben gemeen dat ze sterke gevoelens kunnen oproepen. Het is een andere wereld, maar minder duur.”

Zeker, hij praat over horloges met een stille maar zekere waardering, die we ervaren als we achter het stuur van een geliefde auto kruipen. “Ik hou ervan onderzoek te doen, na te denken over ontwikkeling, het verhaal van het horloge en zijn ontwerper te leren kennen, het te begrijpen binnen de context van de periode en de evolutie van de technologie te zien.”

Voor Victor, en ook voor Christophe, gelden dezelfde gedachten en emoties ook voor auto's. “Auto's zijn altijd een passie van mijn vader geweest,” zegt Victor, “en hij begon ze te verzamelen. Ik deelde zijn liefde voor auto's met verhalen, of andere auto's die emotie opwekken, of het nu door het racen is of gewoon door het ontwerp. Ik groeide op met Italiaanse auto's uit de jaren '50 en '60, zoals OSCA's en Maserati's, maar soms hadden we ook vooroorlogse auto's die verhalen vertelden, zoals de Bugatti Type 51 die een race won. Elke keer zoeken we naar een specifiek model. Ik hou ervan als een auto moeilijk te vinden is, of gewoon iets anders. Ik begon met klassieke auto's toen ik een jaar of 19, 20 was, en twee of drie jaar geleden begon ik met vooroorlogse auto's rijden.”

De Beforty rally

Voorlopig heeft Victor zich nog niet gewaagd aan de aanschaf van zijn eigen historische auto. Hij is in een gelukkige positie en met de collectie van zijn vader die hem ter beschikking is gesteld, is hij al behoorlijk verwend. Hij heeft er inmiddels genoeg in gereden om een keuze te kunnen maken. “Mijn favoriet is de Amilcar C6. Ik ben gek op raceauto's waarmee je ook op de weg kunt rijden. De C6 is geweldig omdat je veel vermogen hebt en ermee kunt doen wat je wilt. Mijn tweede favoriet zou een Bugatti Type 43 of de Invicta zijn, omdat je een passagier kunt vervoeren en een pak kunt dragen, maar toch hard kunt rijden en veel emoties kunt ervaren.”

De Type 43 was eigenlijk geen auto van zijn vader, maar van familievriend Luc Slijpen. Zo maakte Victor voor het eerst kennis met de BeForty Rally, de Nederlandse rally voor liefhebbers onder de veertig, toen hij deel uitmaakte van het team van Slijpen.

Victor rijdt niet zelf op Montlhéry, maar hij raakt steeds meer ondergedompeld in de wereld van rally's en evenementen. De week voor de Vintage Revival nam hij opnieuw deel aan de BeForty met een heel belangrijke auto, de Broadley Special uit 1956. Het is een combinatie van een Austin Seven-chassis met een Ford 1.172 cc zijkleppenmotor en een soort proto-Lotus Seven aluminium carrosserie. In dat opzicht leek hij op veel specials uit die tijd, maar dit was geen lomp amateurbrouwsel; de bouwer was de getalenteerde ingenieur Eric Broadley, die later Lola zou oprichten. “Het was een huwelijkscadeau van mijn vader aan mijn moeder,” vertelt Victor. Samen met zijn vader heeft hij ook in de Generations Rally gereden. Deze mogelijkheden om te rijden en te socializen zijn voor hem het leukste aspect van het bezitten van een historisch voertuig: “Ik vind het leuk om mijn vrienden bij deze rally's te zien en ik wil meer aanwezig zijn bij auto-evenementen.”

We hopen dat hij zijn zin krijgt. Het is een uitstekende hobby om bij te horen, zoals hij heeft ontdekt, en we kijken er misschien naar uit om hem in de toekomst in de gelederen van het oldtimerbezit te verwelkomen.

Woorden: Zack Stiling; Foto's: Victor Pund

Plaats een reactie, stel een vraag, geef uw mening, deel aanvullende informatie of start een discussie door de onderstaande velden in te vullen