Het wereldwijde magazine en verkoopplatform voor liefhebbers van klassieke auto’s, door liefhebbers.
Het wereldwijde magazine en verkoopplatform voor liefhebbers van klassieke auto’s, door liefhebbers.
Schotland staat bekend als het land van vier seizoenen op één dag. Normaal gesproken betekent dat: zon, regen, wind en misschien zelfs sneeuw, allemaal binnen een paar uur. Soms heb je geluk, vaker heb je pech. Maar vandaag hadden we zonder twijfel geluk.
Al jarenlang staat de Flying Scotsman Rally hoog op onze verlanglijst. De verhalen van eerdere deelnemers werken aanstekelijk, en nu het evenement volledig in Schotland wordt verreden, is deze editie misschien wel aantrekkelijker dan ooit.
Afgelopen dinsdagavond vertrokken we met de ferry richting Groot-Brittannië, om donderdagochtend aan te komen bij het iconische Gleneagles Hotel. Na de scrutineering en de proloog begon vrijdag direct serieus: de eerste volledige wedstrijddag. Lang, uitdagend en adembenemend mooi. Van Gleneagles naar Aberdeen; door glooiende heuvels, smalle wegen en onder voortdurend wisselende weersomstandigheden.
Vandaag beloofde volgens de organisatie de mooiste route van allemaal. En eerlijk is eerlijk: ze hadden geen woord te veel gezegd.
Je kunt hier bijna geen route uitstippelen zonder vanzelf op prachtige wegen uit te komen. Waar je elders moeite moet doen om de mooiste stukken asfalt te vinden, lijkt dat in Schotland bijna onmogelijk om níét te doen.
Smalle wegen slingeren over heuvelruggen, langs riviertjes, beekjes en watervallen. Oude stenen muurtjes verdelen het landschap alsof ze er al eeuwen vanzelf liggen(wat waarschijnlijk ook is). Overal schapen, lammetjes, herten en af en toe zelfs een vos die even opkijkt van al dat oldtimergeweld.
Met de zon erbij leek het soms eerder Portugal dan Schotland.
De dagen bestaan voor een groot deel uit regularities, en juist daarin blinkt de organisatie uit. Ze weten de allermooiste locaties te vinden: soms op openbare wegen, soms op privéterreinen waar je normaal nooit zou komen.
Alles is tot in detail geregeld. Dat moet ook, want de Flying Scotsman is niet zomaar een tourritje, het is een echte endurance rally. Niet alleen korte tests en snelle proefjes, maar lange dagen, serieuze afstanden en constante concentratie.
Dat vraagt veel van zowel mens als machine en dat is onderweg goed zichtbaar. Pechgevallen zijn er volop. Auto’s die het zwaar hebben, deelnemers die moeten improviseren en teams die elkaar helpen om toch weer verder te kunnen.
Met regen, sneeuw en harde wind moet dit een totaal andere ervaring zijn. De besneeuwde bergtoppen in de verte herinneren daar voortdurend aan.
De regularities zelf zijn soms op het randje. Het draait om gemiddelde snelheden, nauwkeurig routelezen en vooral: perfecte communicatie tussen bestuurder en navigator. Dat laatste blijkt soms minstens zo uitdagend als het parcours zelf.
Niet voor niets wordt er hier serieus werk gemaakt van navigatie. Tot onze verrassing hoorden we dat sommige deelnemers zelfs professionele navigatoren inhuren. Dat zegt iets over hoe fanatiek men deze rally benadert. Of dat helemaal onze stijl zou zijn? Daar zijn we nog niet uit.
Wat misschien nog wel het meest opvalt, is de sfeer. Ondanks de competitie is iedereen opvallend vriendelijk en behulpzaam.
Je kunt zonder probleem naar de beste navigator van het veld stappen voor advies, en hij helpt je met plezier. Waarschijnlijk ook omdat hij diep van binnen weet dat hij je toch wel gaat verslaan.
De stops onderweg zijn gezellig, de avonden in de hotelbar minstens zo sfeervol, en voor zover wij kunnen zien zijn alle bestuurders en navigatoren nog gewoon samen.
Dat is misschien wel de grootste overwinning van allemaal.
Op naar morgen.
Vanmorgen scheen de zon opnieuw toen we vertrokken, maar toch kon deze dag nauwelijks meer verschillen van gisteren. Het weer was minder vriendelijk, met minstens tien graden minder op de thermometer, en ook het landschap én de competitie hadden een heel ander karakter. Daarover straks meer.
Eerst nog iets over een vraag die we van verschillende mensen kregen: met welke auto rijden we eigenlijk tijdens deze editie van de Flying Scotsman?
Fijn om te merken dat de updates gewaardeerd worden. Mochten er nog andere vragen zijn, dan hoor ik dat natuurlijk graag.
Wij rijden met een 1928 Lancia Lambda Series 8, voorzien van een carrosserie die is gebaseerd op de originele Mille Miglia-auto’s met Casaro-carrosserie. De auto werd in de jaren tachtig gerestaureerd in zijn huidige vorm, op basis van een origineel short chassis, door Brian Hawke en Don Wright, beiden afkomstig uit Australië. De auto was oorspronkelijk eigendom van de prominente Australische advocaat Linton Morris, die er regelmatig mee deelnam aan evenementen in Australië en er in 1992 de Mille Miglia mee voltooide. Daarna werd de Lancia verkocht aan klassiek racer Peter Giddings, die de auto intensief gebruikte in competitieverband. Sinds ongeveer vijf jaar is de auto in bezit van een Nederlandse Lancia-verzamelaar en heeft hij al vele reizen en rally’s achter de rug.
Het is een heerlijke auto om te rijden: lichtvoetig, wendbaar en niet overdreven krachtig, maar toch verrassend snel — vooral op glooiende wegen, waar de balans van de Lambda echt tot zijn recht komt. In de heuvels klimt hij moeiteloos omhoog, maar vooral in het stuurwerk schittert hij. En, in mijn bescheiden mening, ziet hij er ook nog eens prachtig uit. Tussen al het Britse geweld van Bentley en Talbot valt deze Italiaanse elegantie heerlijk op.
Dan dag twee van de rally.
Het landschap was vandaag totaal anders. Waar gisteren de natuur nog ruig en onaangetast leek, alsof er al honderden jaren niets veranderd was, was het vandaag veel glooiender en vriendelijker. De wegen waren minder steil, minder uitdagend en eerlijk gezegd ook minder spectaculair. De echte uitdaging moest vandaag vooral uit de competitie-elementen komen.
Er stonden vier tests en zes regularities op het programma, en die hielden ons van begin tot eind bezig, en zelfs daarna nog, aan de bar, na ruim 300 kilometer sturen. Het is bewonderenswaardig hoe sommige deelnemers erin slagen om een bijna perfecte score neer te zetten.
De eerste test vond plaats op een boerderij, waar we zo snel mogelijk tussen pionnen door moesten manoeuvreren, liefst met een beetje flair. Later op de dag volgde een circuitproef, waarbij via een uitgezet parcours een scherpe tijd moest worden neergezet. Hier liet de Lancia zich echt van zijn beste kant zien, dankzij zijn fantastische wegligging en speelse bochtengedrag.
De regularities waren pittig. Voor mij als nieuwkomer was dit pas de tweede echte dag waarop ik me hier serieus mee moest bezighouden. Zoals gisteren al werd gezegd door andere deelnemers: het werkt verslavend. Ondanks onze bescheiden klassering merkte ik dat ik er steeds beter in wil worden.
Na gisteren aan de bar allerlei waardevolle adviezen te hebben gekregen en me verder te verdiepen in onze gemaakte fouten, leidde dat vandaag tot voorzichtig resultaat. We zijn een paar plaatsen gestegen; nog lang niet genoeg, maar vooruitgang is vooruitgang, en belangrijker nog: we hebben weer geleerd hoe we het de volgende keer, hopelijk morgen al, beter kunnen aanpakken.
De rally eindigde vandaag met een absoluut hoogtepunt dat niets met competitie te maken had: een prachtige privécollectie van stoommachines en automobielen. Helaas mochten we daar geen foto’s van publiceren, maar geloof ons: het was adembenemend. Inclusief een op stoom aangedreven draaimolen.
Dagelijkse updates schrijven vanaf een evenement is soms best lastig, zeker wanneer de sfeer zo goed is als vandaag bij de Flying Scotsman.
Na alle uitdagingen, geluksmomenten en teleurstellingen van de regularities en tests bereikten we uiteindelijk de finish in Gleneagles. Op dat moment begon de zon eindelijk te schijnen, en eerlijk gezegd klonk een goed glas Guinness nét iets aantrekkelijker dan op onze kamer achter de laptop kruipen om een verslag te schrijven.
Maar nu, na een geweldige dag én avond, alsnog een update van deze laatste fantastische rallydag.
Vandaag stond volledig in het teken van het landschap. Vooral het traject door de bossen was werkelijk schitterend: pure, ongerepte natuur zoals je die zelden nog tegenkomt.
Bossen in een glooiend heuvellandschap, smalle wegen die zich elegant tussen de bomen door slingeren, hoge bomen langs de route en eindeloze vergezichten; dit was een echte Sunday drive zoals we allemaal graag hebben. Lekker met je auto gasgeven over mooie wegen. Met hier en daar competitie.
Daar tussendoor lagen glooiende weilanden, gescheiden door karakteristieke stenen muurtjes die de schapen op hun plaats hielden. Het enige geluid was het geblaat van de kuddes, afgewisseld met het warme geronk van een vintage auto in de verte.
De gekozen wegen waren klein, smal en puur genieten. Af en toe kwam er een tractor tegemoet waarvan de bestuurder vriendelijk even aan de kant ging(althans, meestal), steevast gevolgd door een enthousiaste zwaai.
Eigenlijk was iedereen onderweg vriendelijk. Mensen stonden langs de route te kijken, kinderen zwaaiden enthousiast, en zelfs de wielrenners bleken opvallend hoffelijk.
Ook de locaties van de regularities waren prachtig gelegen. Het is bijna jammer dat je daar tijdens de competitie niet echt ontspannen van kunt genieten, omdat de concentratie volledig ergens anders ligt. Gelukkig waren er genoeg andere momenten om even stil te staan en het uitzicht in je op te nemen, bijvoorbeeld boven op de heuvels, waar het landschap zich in volle pracht ontvouwde.
De Lambda snorde ondertussen geweldig voort. Wat een auto blijft het toch. Samen met zijn kleine zusje, de Aprilia, gleden beide Lancia’s moeiteloos over de heuvels tussen al het Britse geweld van Bentleys, Lagondas en Talbots.
Juist die combinatie van competitie, hospitality en sfeer maakt de Flying Scotsman zo bijzonder. Het is zeker niet de goedkoopste rally om aan deel te nemen, maar mocht u ooit de mogelijkheid hebben, dan kunnen wij het van harte aanbevelen.
Het was een geweldig weekend.
Bijgaand opnieuw enkele prachtige foto’s van Will Broadhead, aangevuld met wat telefoonkiekjes van onszelf.
Foto's door Will Broadhead Photography, tekst door Laurens Klein