Experimentele elegantie: het verhaal van een pre-series Bugatti Type 57

• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 

Het oude gezegde 'zo vader, zo zoon' komt in me op als we kijken naar Ettore en Jean Bugatti. Ettore's naam is altijd geassocieerd met innovatieve, race-winnende sportwagens en prachtige grand tourers gebouwd volgens de hoogste normen van techniek en esthetische uitmuntendheid, maar vanaf 1930, nadat hij zijn vader had overgehaald om dubbele nokkenasmotoren te gebruiken in plaats van de enkele bovenliggende nokkenasontwerpen die Bugatti zo goed hadden gediend in de jaren 1920, begon de jonge Jean een steeds actievere rol te spelen in de fabriek in Molsheim.

Het was niemand minder dan Hugh Conway die het Bugatti Type 57 model beschreef als "De meest gevierde niet-raceauto die Bugatti ooit heeft geproduceerd", maar het was bijna volledig het geesteskind van Bugatti fils. Jean wilde een auto maken die de kwaliteiten van een sportwagen en grand tourer zou combineren zonder compromissen te sluiten en met het type 57 slaagde hij daarin. De aantrekkingskracht op de vemogende liefhebbers van die tijd was enorm en hij werd geproduceerd van 1934 tot de oorlog de fabriek dwong te stoppen in 1940. In die tijd werden er slechts iets meer dan 600 geproduceerd, exclusief de 57S en 57SC sportmodellen. De meeste kregen één van de vijf carrosserieën van Gangloff, Bugatti's favoriete carrosseriebouwer: de Aravis tweezits cabriolet, Atalante tweezits coupé, Galibier sedan, Stelvio vierzits cabriolet en Ventoux vierzits coupé.

Met zijn 3.257 cc, dohc acht-in-lijn en luxueus ingerichte koetswerk vertegenwoordigde het Type 57 één van de mooiste auto's die in de jaren 1930 verkrijgbaar waren. Voor een nog exclusievere auto kon men altijd kiezen voor een volledig op maat gemaakt koetswerk van een andere carrosseriebouwer, maar misschien is deze Stelvio cabriolet, chassis 57202, wel de meest gedistingeerde Type 57 van allemaal.

Voor zover de gedocumenteerde geschiedenis laat zien, ontstond de 57202 in juli 1934, maar het is een eerdere auto dan het chassisnummer doet vermoeden; Bugatti's kregen pas een chassisnummer toen ze werden verkocht. De productievolgorde kan meestal worden bepaald aan de hand van het motornummer, dat in dit geval 47 is, en de carrosserie heeft nummer 11. Hieruit is op te maken dat deze auto één van de eerste 50 geproduceerde exemplaren was, maar er zijn goede redenen om aan te nemen dat het misschien pas het tweede of derde Type 57-chassis was.

Onafhankelijk denken

Het eerste prototype verschilde wezenlijk van alle latere auto's. Het had een oplopende radiateur en een volledig gesloten dak. Het had een schuine radiateur en volledig onafhankelijke voorwielophanging, maar dat is bij deze auto verloren gegaan in de tijd. Jean Bugatti wilde graag onafhankelijke ophanging, maar Ettore stond dat niet toe. Naar verluidt werden toen twee Type 57's geproduceerd met een soort semi-onafhankelijke ophanging met een gedeelde vooras die wat meer flexibiliteit bood en hielp om beweging in de as tijdens het remmen te elimineren, maar voor de serieproductie auto's oefende Ettore zijn invloed uit en zorgde ervoor dat ze allemaal werden gemaakt met conventionele buisvormige voorassen. Fascinerend genoeg vinden we op 57202 een gedeelde vooras. Het idee werd een tijdje later nieuw leven ingeblazen voor de Type 57S, maar die van de 57202 is van een ander ontwerp. We zien bij de 57202 ook een bredere voorsporing dan bij de productie 57's en een type remankerplaat die alleen op de allereerste auto's voorkwam.

Het koetswerk geeft nog meer stof tot nadenken. Hoewel het officieel een Stelvio is, lijkt hij op geen enkele andere Stelvio die vandaag de dag bestaat. De elegante 'verdwijnende' kap met drie standen werd gebruikt op een zeer beperkt aantal vroege auto's, maar de 57202 maakt gebruik van een uniek complex mechanisme dat logischerwijs moet zijn vereenvoudigd voor alle andere auto's. De ramen en het dubbele reservewiel zijn uniek, net als de voorspatborden. Alle andere 57's hebben een 'vollere' vleugel die halverwege het voorwiel begint. Lange tijd werd gedacht dat de carrosserie van de 57202 was gebouwd door Gangloff, maar grondig onderzoek wees uit dat dit niet het geval was. Men denkt nu dat de carrosserie is gebouwd in de Bugatti-fabriek naar Jean's eigen ontwerp. De voltooide auto werd gebruikt om de eerste verkoopbrochure van het Type 57 te illustreren. Hij is afgebeeld in twee verschillende kleurenschema's, één licht en donker zoals nu, en de andere helemaal donker. Het zou ook kunnen dat er twee identieke carrosserieën zijn gemaakt, waarvan er een is verdwenen?

Een ongeëvenaarde drive

Dat is misschien geen concreet bewijs dat we kijken naar een chassis uit een pre-serie, maar veel wijst er op. In ieder geval kunnen we nu het verhaal oppakken vanaf het punt waar de gedocumenteerde geschiedenis begint. Deze auto werd op 19 juni 1934 besteld door Bugatti-agent Monestier in Lyon en op 30 juni afgeleverd voor 64.000 frank. De eerste privé-eigenaar was George Darne, een fabrikant van jachtgeweren op maat in het Quartier de le Sophère in Saint-Étienne, in de Loirestreek in Frankrijk. De tweede eigenaar kocht de Bugatti in 1937. Zijn identiteit is onbekend, maar er wordt aangenomen dat hij in 1939 omkwam na het uitbreken van de oorlog.

De auto duikt weer op in 1945, toen hij werd gekocht door M. Collange, een tandarts in Aubenas in het departement Ardèche. Op dat moment was het uiterlijk van de deuren al aangepast. Collange paste hem verder aan door de voorspatborden 'op te vullen', zodat ze leken op die van de seriemodellen. Het model werd in 1952 verkocht aan een mevrouw Combes, die een garage had in Val-des-Bains, en zij verkocht het in 1958 aan Henri Girod-Eymery, een enthousiasteling die enige bekendheid genoot als schrijver over spoorwegonderwerpen. Hij had ook een klein privémuseum in Uzes en daar werd de 57202 in 1962 gedocumenteerd door Hugh Conway. Girod-Emery behield de auto tot het begin van de jaren 1970, waarna hij in het bezit kwam van de bekende verzamelaars Francky Dumontant en Hervé Charbonneaux.

In de jaren 1990 werd de 57202 gerestaureerd en kreeg hij zijn oorspronkelijke uiterlijk terug, met deuren en vleugels in de juiste stijl. Hij wisselde nog een paar keer van eigenaar tot hij in 2011 werd overgenomen door de huidige eigenaar, een Zwitserse Bugattist, die er met veel plezier talloze rally's en concoursen in Europa mee bezocht. Als eigenaar van een andere Type 57 beschrijft hij de latere auto's als comfortabeler en gemakkelijker om mee te rijden, maar hij is van mening dat de 57202 veel meer een sportwagen is. Andere 57's, zegt hij, kunnen gevoelig zijn voor onderstuur, terwijl de gedeelde as van de 57202 bijdraagt aan een sterk verbeterde wegligging en gevoeligere feedback, waardoor hij beter door de bochten accelereert en dichter in de buurt komt van de visie van Jean Bugatti over hoe de Type 57 had moeten zijn.

Na 13 jaar heeft de huidige eigenaar besloten dat het tijd is om verder te gaan met de auto en daarom wordt hij te koop aangeboden via Vintage & Prestige. Het is een unieke kans om één van de waarschijnlijk belangrijkste Type 57's te verwerven die bewaard is gebleven, maar met veel ruimte voor verder fascinerend onderzoek.

Plaats een reactie, stel een vraag, geef uw mening, deel aanvullende informatie of start een discussie door de onderstaande velden in te vullen