Festival of Slowth 2025: Viering van Vertraging, Vreemdheid en Vriendschap
Een Helica Leyat zet zijn propeller in beweging — u weet wel, die auto die eigenlijk liever een vliegtuig was (of is het andersom?). Verderop maakt een Graham White zich voorzichtig los van zijn rustplek en rolt met gepaste traagheid zijn eerste meters. Geen alledaags tafereel, tenzij u toevallig op een stoffige parkeerplaats in de Bourgogne staat, midden in het Festival of Slowth.
Of, zoals het officieel heet: Festival International de la Lenteur. Een evenement dat zich maar moeilijk laat samenvatten. Het is geen rally. Het is geen concours. Het is ook geen gewone toertocht. Het is… iets anders. Iets veel beters.
Het festival draait niet alleen om snelheid — of beter gezegd, het gebrek daaraan — maar om het vieren van de onlogica van vroege automobielen. Het trage, het inefficiënte, het heerlijk onbetrouwbare. Al binnen de eerste vijf kilometer stonden er zeven auto’s met pech langs de route. Een waar feest voor de mechaniekers, die geen moment rust kenden.
De enige serieuze klim van de dag was meteen een uitdaging. Uw verslaggever heeft diep respect (en dank) voor de twee broers die ons met pure spierkracht omhoog duwden — en hun longinhoud vermoedelijk halverwege achterlieten.
De tussenstops waren alles wat je hoopt bij zo'n evenement. Koffie uit grote potten, geserveerd op een geïmproviseerde tafel langs een dorpsweg. Geen gedoe, geen opsmuk — alleen gezelligheid, sleutelen, verhalen uitwisselen en genieten van elkaars gezelschap.
De lunch vond plaats op het idyllische Château de Romenay, een prachtig opgeknapt kasteel, omringd door oude schuren en stallen die zich wonderwel lenen voor het parkeren van obscure voertuigen.
Na de lunch begon het vermaak. Een troubadoursband speelde en het was tijd voor de “race der races” — een speelse wedstrijd op het terrein. Uw schrijver verloor nipt van zijn zesjarige dochter in haar trotse 1907 elektrische Lugano. Een nederlaag die enkel verzacht werd door de glimlach op haar gezicht (en die van mij).
De verzameling voertuigen op het festival was ronduit uniek. Waar anders ziet men een propeller-aangedreven Helica naast een riemaangedreven Premier? Nergens.
Onze persoonlijke favoriet? Een Cyklon 10HP Limousine. Een Duits ontwerp dat perfect belichaamt waar het Festival of Slowth voor staat: een stuurinrichting die slechts plaats biedt aan één persoon voorin, een cilinderkopkoeling die meer kunstobject dan functioneel is, en een oppervlakcarburateur die zó beroerd werkt dat het haast satire lijkt. Maar de carrosserie — imposant, statig — roept beelden op van luxe en grandeur. Deze auto zou niet misstaan in de collectie van PreWarCar.com.
De middag eindigde met donder en regen — zoals het hoort op een dag die begon met dertig-plus graden en zon. De slimme rijders waren al terug op het overdekte terras, nippend aan een welverdiende Pastis. De rest kwam nat, maar voldaan, binnen.
Wat overblijft is een gevoel van gedeelde passie. Passie voor auto’s, voor techniek — en voor glorieuze inefficiëntie. Dit is geen evenement voor snelheid of perfectie.
Het Festival of Slowth is traag. Het is vreemd. En het is fantastisch.
Wij kunnen nu al niet wachten op de volgende editie.
Tekst en foto’s van Laurens Klein
Gepubliceerd:
zondag juni 1st, 2025
Thank you again from both brothers.
----------------------
Nous tenons à vous remercier pour la bière qui nous a permis de retrouver un peu d’énergie après ce poussage difficile.
Merci encore de la part des deux frères.