Gestroomlijnde droom: een 21e-eeuws eerbetoon aan de snelheidskoningen van Daytona en Dessau

• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 

Campbell, Segrave, Cobb. Caracciola, Rosemeyer, Nuvolari. Namen die we allemaal bewonderen — maar voor één man ging de interesse in vooroorlogse autosport en recordpogingen verder dan bewondering: het werd pure inspiratie.

Glenn Billqvist is zijn hele leven gefascineerd door auto’s. Zijn vader, Kalle, is al monteur sinds zijn veertiende en Glenn erfde diens technische aanleg. Zoals veel jonge Zweden had hij een zwak voor oude Amerikaanse auto’s en kocht hij zijn eerste op zijn zeventiende. Enkele jaren later was hij al bezig met het customizen van een Volvo Amazon en een Ford Model A. Pas in 1998 kreeg zijn interesse in klassieke auto’s echt vorm, toen Glenn de kans kreeg om met een Amilcar te rijden — en meteen verkocht was. Hoe meer hij leerde over de vooroorlogse periode, hoe groter zijn bewondering voor de coureurs van toen werd. Hij werd actief in de vooroorlogse autosport en besloot in 2009 zelf auto’s te gaan bouwen. Samen met Kalle bouwde hij zijn eerste ‘special’.

Het resultaat was de Forgatti, een opgevoerde Ford Model A met Bugatti-geïnspireerde carrosserie. Dat bouwen bleek eenvoudig vergeleken met wat zou volgen. In 2013 liet half Zweden zich horen toen de Billqvists hun volgende creatie startten: Il Drago Ruggente, een vuurspuwende special met een 1924 Delage DI-chassis en een 27-liter Isotta Fraschini V12 vliegtuigmotor. Daarna volgde de Glennster S-12, een eenzitter geïnspireerd op de Mercedes-Benz ‘Silberpfeile’ Grand Prix-auto’s uit de jaren dertig, maar gebaseerd op een 1928 Buick-chassis en voorzien van een 1940 Lincoln V12 met Marshall-compressor.

Achtduizend uur later…

Het waren stuk voor stuk liefdesprojecten die visie en talent vereisten, maar Glenn en Kalle zijn niet de enigen die in de 21e eeuw specials met vliegtuigmotoren en door de jaren dertig geïnspireerde eenzitters bouwen. De Billqvists werkten echter aan iets veel groters. Een van Glenns favoriete auto’s was de Stutz Black Hawk, een noodlottige recordauto die in april 1928 op Daytona 203,45 mph haalde in een poging het record van Malcolm Campbell (206,956 mph in Bluebird) te breken. Tragisch genoeg klapte een band, waarna de Stutz begon te spinnen en over de kop sloeg — met de dood van de 25-jarige bestuurder Frank Lockhart tot gevolg. Slecht geluk velde een briljant ontworpen auto die lichtgewicht en stroomlijn boven brute kracht stelde, met twee 1½-liter Miller achtcilinders gekoppeld tot één V16 van minder dan drie liter.

Glenn besloot een eerbetoon te brengen aan Lockhart en de Stutz, maar zijn plannen veranderden drastisch toen hij een foto zag van de Mercedes-Benz W154 Rekordwagen uit 1938 — de tweede van drie gestroomlijnde recordauto’s die Mercedes-Benz eind jaren dertig bouwde. Gebaseerd op de W154 Grand Prix-auto met een drie-liter V12, kwam hij uit in de 2- tot 3-literklasse. Op een afgesloten Autobahntraject bij Dessau zette Rudolf Caracciola records neer voor de staande mijl (28,32 s) en kilometer (20,29 s) met een gemiddelde van 110 mph. De drie Mercedes Rekordwagen bestaan nog en staan in het Mercedes-Benz Museum, maar zullen waarschijnlijk nooit meer rijden.

Hoewel we de originele auto’s niet meer in actie zien, hebben we het voorrecht Glenns Streamliner C-16 te kunnen bewonderen — het resultaat van zijn fascinatie voor de Black Hawk en de Rekordwagen. Een machine die liefhebbers een indruk geeft van de sensaties zoals die destijds in Daytona en Dessau werden beleefd. Het project startte in januari 2020 en vergde achtduizend uur werk. Het publiek zag hem voor het eerst in mei 2022 tijdens de strandraces van de Vintage Hot Rod Association op Pendine Sands.

Duitse huid, Amerikaans hart

Op het eerste gezicht lijkt hij bijna identiek aan de Mercedes, maar technisch staat hij dichter bij de Stutz. Net als de Stutz wordt hij aangedreven door twee gekoppelde achtcilinders-in-lijn — in dit geval Buick-motoren uit eind jaren dertig van 4.065 cc, in lijn geplaatst. Met twee Stromberg 81-carburateurs per blok wordt het vermogen geschat op 200 pk. Het chassis is afkomstig van een Chevrolet COE-truck uit 1938. De motoren als één zestiencilinder laten functioneren vergde enorme inspanning, waaronder het verdraaien van een krukas met 22½ graden. Een standaard Buick-drieversnellingsbak uit 1938 verwerkt het vermogen, geholpen door een gesinterde koppeling. De achteras komt eveneens van de Chevrolet, terwijl de vooras van een Ford-truck uit 1940 is. Het was een echt vader-zoonproject: Kalle nam motor, transmissie, remmen en elektra voor zijn rekening, terwijl Glenn het chassis bouwde en de prachtig vloeiende carrosserie volledig zelf vervaardigde.

Tijdens de eerste runs op Pendine haalde de auto 88,54 mph — een beginpunt, want Glenn mikte op 140 mph. Sindsdien is de auto te zien geweest op evenementen door heel Europa, waaronder Kilomètre Lancé in St. Moritz en Autumn Motorsports Day op Brooklands (2022), en in 2023 op de Custom Motor Show in Jönköping, Classic Days in Düsseldorf en Rockin’ Race Jamboree in Torremolinos. Overal oogstte hij bewondering — maar nu is hij op zoek naar een nieuwe eigenaar.

Eén ambitie is nog niet gerealiseerd: rijden op Bonneville. Misschien een doel voor de volgende eigenaar? Hij zou zonder twijfel de ster van Speed Week zijn. Mocht transport naar Amerika te complex blijken, dan is dat geen schande: strandraces zijn in Europa inmiddels populair, met evenementen op Pendine Sands, het Crossroad Motor Festival in Sevilla en andere locaties. Er zijn volop kansen om hem te laten presteren — en de 100 mph te doorbreken. En als hij stilstaat, is het een indrukwekkend stuk futuristische sculptuur voor in de garage.

Plaats een reactie, stel een vraag, geef uw mening, deel aanvullende informatie of start een discussie door de onderstaande velden in te vullen