La chanson de la De Dion-Bouton: een autohymne voor Bastille Day

• 
• 
• 

Onze Franse lezers zullen gisteren herinnerd zijn aan de gebeurtenissen van 235 jaar geleden, toen de mooie boulevards van Parijs vervuild raakten door de geur van rook, gewelddadige musketschoten en een onverzadigbaar revolutionair elan. De Seine schuimde met de druppels sang pur et impur die die dag en bij vele gelegenheden daarna werden vergoten, toen een reeks gebeurtenissen in gang werd gezet die zou resulteren in één van de donkerste hoofdstukken uit de Europese geschiedenis. Desalniettemin kan de bestorming van de Bastille worden toegeschreven aan het ontstaan van de Franse Republiek en, ondanks het belang ervan, is het goed dat het wordt herdacht.

Frankrijk hervond uiteindelijk zijn verstand en gezondheid en aan het eind van de 19e eeuw liep het voorop in de ontwikkeling van de auto. Tegelijkertijd had Parijs haar reputatie als centrum voor mode en kunst gevestigd. Het populaire imago van Parijs als een plek waar lachende coquettes in satijn en kant achteloos door het Bois de Boulogne flaneerden en toekomstige vrijers ontmoetten voor een plons in een skiff, was toen al gevestigd. Slechts een paar kilometer van de rivier, in Puteaux, produceerde de fabriek De Dion-Bouton duizenden slimme en capabele auto's en promootte de Franse productie bij automobilisten in alle uithoeken van de wereld.

Nu spoelen we weer vooruit naar de jaren 1960. Er is veel veranderd, maar Parijs blijft net zo chic als rond de eeuwwisseling. Er is een nouvelle vogue in de filmwereld en iedereen is verliefd op het beeld van een chagrijnige Jean Paul Belmondo die zit te grijnzen en te roken achter het stuur van een Buick en op de zachte, smekende ogen van Anna Karina. De soundtrack is jazz en yé-yé, te horen op de bries bij elk café aan de rivier. Tous les garçons et les filles promenent dans la rue deux par deux.

Het leek allemaal te wijzen op zo'n mooie toekomst, maar het is alleen een dwaas die vergeet contact te houden met het verleden. Daarom willen we vandaag de aandacht vestigen op een over het hoofd geziene groep chanteuses: Les Parisiennes. De groep van zingende en dansende meisjes was, naar we hebben begrepen, actief tussen 1964 en 1971, maar met meerdere wisselingen in de bezetting. We weten niet veel over hen, maar ze verdienen wel wat waardering, want terwijl Françoise Hardy over liefde en eenzaamheid zong en Sylvie Vartan op geïmporteerde Amerikaanse R&B stampte, werden Les Parisiennes de kampioenen van de Franse autowereld toen ze La De Dion-Bouton opnamen. Maar misschien vieren we hun werk een beetje te vroeg... Want heeft iemand ooit een De Dion-Bouton gezien met radiatoren naast de motor?

Wat kunnen we nog meer zeggen? Bekijk de video's, zet het volume harder en geniet...

Woorden: Zack Stiling

Plaats een reactie, stel een vraag, geef uw mening, deel aanvullende informatie of start een discussie door de onderstaande velden in te vullen