Het wereldwijde magazine en verkoopplatform voor liefhebbers van klassieke auto’s, door liefhebbers.
Het wereldwijde magazine en verkoopplatform voor liefhebbers van klassieke auto’s, door liefhebbers.
Filter
Maak een keuze
- Auto's
-
Merk >>
-
Bouwjaar >>
-
-
Categorie >>
- Motorfietsen
- Onderdelen
-
Automerk >>
-
Fabrikant >>
-
Categorie >>
- Fietsen
-
Bouwjaar >>
-
Landen
Porsche's 1922 racer
Ja, Porsche auto's dateren alleen uit de naoorlogse periode, maar Ferdinand Porsche had al veel andere voertuigen ontworpen en gebouwd voordat hij ze onder zijn eigen naam ging produceren. Is dit geen prachtig voorbeeld? De foto toont Herr Doktor Porsche met graaf Alexander 'Sascha' Kolowrat-Krakowsky achter het stuur van de Austro-Daimler ADS II R uit 1922, die beter bekend werd als de Sascha-Wagen of Sascha-Porsche, omdat de graaf de initiatiefnemer was van het raceautoproject.
Ze staan op het punt het hoofdkwartier van Austro-Daimler bij Wenen te verlaten voor het circuit van Monza, waar niet minder dan drie ADS II R's waren ingeschreven voor de Gran Premio d'Italia van 1922. De Sascha Special, zoals hij ook werd genoemd, had een ijzeren viercilinderblok met een inhoud van 1100 cc tot twee liter, afhankelijk van de klasse waarin hij werd ingeschreven. Hij had een aluminium kop, dubbele verdelers en dubbele ontsteking en kon snelheden tot 170 km/u halen.
De race verliep goed totdat één van de drie coureurs - Gregor 'Fritz' Kuhn - crashte nadat de spaken van zijn wielen braken. Hij stierf ter plekke. Het team trok zich terug uit de race en reed gedesillusioneerd terug naar Oostenrijk. Bij zijn terugkeer ontdekte Porsche dat wielenfabrikant Rudge-Whitworth was vergeten de wielen van de auto te controleren en het geschil dat volgde betekende uiteindelijk het einde van Porsche's tijd bij het bedrijf Austro-Daimler, maar het was slechts het begin van Porsche's carrière. Graaf Kolowrat-Krakowsky maakte naam in de filmwereld en concentreerde zich daarop na zijn race-avonturen en werd bekend als de grondlegger van de Oostenrijkse cinematografie.
Woorden: Jeroen Booij; foto: Landessammlungen Niederösterreich
Gepubliceerd:
vrijdag maart 17th, 2023
Facebook
LinkedIn
Twitter
WhatsApp
Email
Copy
The chassis appears to be welded box girder, with the 4-cylinder engine pushed well back. The front dumb irons now have sharp radii. Front springs are conventional semi-elliptics, but the back springs, also semi-elliptics, are mounted front and centre to the chassis, effectively giving a quarter elliptic to the back axle. The engine is almost entirely aluminium, with steel liners for the cylinders. It was twin OHC, and had a downdraft carburettor. The four racers for the Targa Florio were 1100cc, with large bore and short stroke, and the crankshaft was two-bearing! The gearbox had a central change, and the steering was, apparently, heavy, with no tendency for self-centering.
This was an inherently interesting design, with many features that became standard practice in the future. It is also interesting to compare with the Type 13 Bugatti and the larger 3 litre Bentley of the period, in part to see where Bentley was led into a dead end as far as racing was concerned. I would argue that the 1922 short chassis racers built for Kolowrat-Kratorsky by Porsche were conceptually more advanced than the Bugatti.
As for a Bentley of the period, which I greatly love and admire, its weight, long stroke and heavy flywheel were always going to make it a slogging racer, suitable for Le Mans and Brooklands, but unsuitable for the tight curves and gradient changes of the Targa Florio. Bentley continued with his big engines, presumably due to the market in the carriage trade and his shoe-string operation, and to be fair, Porsche was unable to persuade AD to manufacture the ADS R commercially. But it is still a wonder to behold.