Book review: The Cyclecar: Volume One, 1912-1913

• 
• 
• 
• 
• 
• 

Als we de kans kregen, zouden we allemaal ingebonden exemplaren van The Autocar, The Motor, The Cyclecar enzovoort bezitten, maar originele uitgaven zijn nu zo zeldzaam, breekbaar, duur en van zulke onpraktische afmetingen dat het verzamelen een droom moet blijven. We kunnen ons echter tevreden stellen met facsimile's, als we die kunnen vinden. Nu, als het om The Cyclecar gaat, kunnen we dat. De bekende exponent van het “nieuwe autorijden” Cally Callomon heeft de moeite genomen om elke pagina van het eerste deel, dat 10 nummers omvat die oorspronkelijk in 1912 en 1913 werden gepubliceerd, in te scannen en opnieuw af te drukken.

Eén van de grote tragedies van het moderne publiceren is de vooraanstaande rol die de camera speelt. Voor historische documentaire doeleinden is de camera een wonder van de moderne wetenschap, maar op æsthetisch niveau is de kwaliteit van zijn output op zijn best inconsistent, en hoe kunnen we ooit zijn aandeel vergeven in het verdringen van de kunstenaar van de troon die hij eeuwenlang bezette? We gaan naar nummer één, pagina één: een stoere smid richt zijn ogen vol overgave naar de hemel, zijn blik geleid door een klassieke godin in witte gewaden naar een etherische gloed van licht, waaruit een GN-oh, majestueuze wagen tevoorschijn komt, gezonden om een nieuw tijdperk van vooruitgang en verlichting voor de hele mensheid in te luiden! Hoe eerbiedwaardig die nobele Wayland, wiens verantwoordelijkheid het voortaan zal zijn om staal en aluminium te bewerken totdat een cavalerie van cyclecars de vier hoeken van de aarde heeft veroverd! Hoe zoet is de vrijgevigheid van die hemelse koningin die het geschenk van eenvoudig en betaalbaar autorijden heeft geschonken! Prometheus, Prometheus zelf, deed niet zoveel voor de vooruitgang van de mens toen hij zijn kleine vonk gaf. Hier is een vonk en benzine, gevat in een cilinder en die kettingen, of riemen, of wrijvingsschijven aandrijft! Gezegend leven! Heilige geest! De middenklasse zal motor worden!

Nee, de camera was nooit zo welsprekend als de pen van de kunstenaar, wiens gevoel van vreugde en optimisme over de komst van het tijdperk van de cyclecar ik mij genoodzaakt heb gevoeld om onder woorden te brengen. Dus, met plezier slaan we de bladzijde om en ontdekken we dat “Mr. Harry Martin van plan is om een poging te wagen om 100 mijl per uur te rijden op Brooklands [in] een lichte monocar uitgerust met een 16-20 h.p. vliegtuig viercilinder J.A.P. motor”. En zo gaat het maar door-pagina na pagina met de meest verrukkelijke weetjes, en foto's en beschrijvingen van de grote machines van die tijd en de vele 'hadden kunnen zijn'.

Avontuur en verbeelding

In Duitsland ontwierp Herr Harhorn een paar elektrische driewielers; de BEF, die op een soort invalidenwagen leek, gebruikte een elektromotor boven het voorwiel om de naaf viâ een verticale cardanas aan te drijven, en die evolueerde naar de marginaal meer auto-achtige Geha. In Groot-Brittannië was de Wall niet veel meer dan een zijspan op een driewielerframe, en dat gold ook voor de asymmetrische Condor, waarvan het aangedreven wiel in het midden aan de linkerkant was gemonteerd, en de twee stuurwielen voor en achter aan de rechterkant. Ondertussen bouwde Henry R.S. Birkin - ja, dezelfde - zijn eigen gemotoriseerde zeepkist toen hij nog maar 16 jaar oud was; een meer geslaagde poging werd gedaan door R. Tyjack, ook 16, maar zijn naam zou later niet meer zo vaak opduiken. In Frankrijk was de La Fleche een machine van de meest afschuwelijke proporties...

Natuurlijk is er meer. Cyclecarring is zowel een wetenschap als een cultuur, en The Cyclecar laat ons van beide profiteren. De technisch ingestelde en nuchtere bestuurder kan uitleg over de transmissiemethoden bestuderen, of de voordelen van verschillende banden ontdekken. Eenvoudiger procedures worden beschreven zodat beginnende automobilisten niet worden verwaarloosd, en de minutiæ van de wet worden uitgelegd. Op cultureel gebied wordt in een artikel met de titel “The Cyclecar and Other Pastimes” het volgende uitgelegd: “De cyclecar is van groot nut voor golfers ... ...” en er zijn meerdere verhandelingen over hoe garages gebouwd moeten worden.

Het tijdschrift is overvloedig geïllustreerd met foto's waar dat gepast is, om de auto's en hun activiteiten nauwkeurig te documenteren, en tekeningen waar dat nuttig is. Terwijl The Autocar F. Gordon Crosby gebruikte om de proza te animeren, had The Cyclecar Basil Head en John Bryan om de machines in allerlei fantastische en grillige situaties weer te geven, en geen tekort aan cartoons om de grappige kant van dit alles te laten zien. Er is geen item in het tijdschrift dat er niet in slaagt om ons te verlossen van dit tijdperk waarin de auto als vanzelfsprekend wordt beschouwd en ons terug te brengen naar een tijd waarin de industrie bruiste van verbeelding en experiment en autorijden zelf een sport, een romance, een avontuur was.

Ik zou kunnen overgaan tot een expliciete aanbeveling, maar dat hoeft niet, want als de kans om een wereld te betreden die vreemder is dan het konijnenhol van Alice, niet een hartverzakking en een manie opwekt die u dwingt om er halsoverkop in te duiken, dan ben ik bang dat u een geval voor de priester bent. Moet ik nog meer zeggen? Het boek kost £35 en de eerste oplage is beperkt tot slechts 450 exemplaren. Als er genoeg van verkocht worden, zal meneer Callomon doen waar we allemaal zo op hopen en deel twee in druk brengen. Mijn hemel, waar wacht u nog op?

The Cyclecar: Volume One, Issues one to ten, 1912-1913
Uitgever: The Antar Press. Zie www.alimentation.cc
Prijs: £35.00
Formaat: 300 pagina's, A4, honderden zwart-wit illustraties

Woorden: Zack Stiling

Plaats een reactie, stel een vraag, geef uw mening, deel aanvullende informatie of start een discussie door de onderstaande velden in te vullen