Tweedehands schatzoeken: vintage koopjesjacht in het naoorlogse Londen

• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 

Onlangs nam ik een omvangrijk dossier vol knipsels uit oude autotijdschriften over. Tussen nieuwsberichten en rij-impressies zaten ook talloze rubrieken met kleine advertenties. De meest intrigerende waren die voor tweedehands vintage- en P.V.T.-auto’s. Als niet-helemaal-Londenaar overviel me een golf van nostalgie – naar een tijd waarin je simpelweg over de lokale hoofdstraat kon wandelen en een zeldzame racewagen uit de jaren ’20 te koop zag staan bij het garagebedrijf op de hoek. Dat is vandaag helaas ondenkbaar. Maar dromen mag.

En om die dromen aan te wakkeren: hier enkele pareltjes uit de advertenties van Motor Sport, The Autocar en andere tijdschriften uit de late jaren ’40 en vroege jaren ’50.

Alfabetisch beginnen we met een Amilcar C6 met Villiers-supercharger, aangeboden door South Croydon Motors. Die specifieke strook van de Brighton Road stond destijds bekend om zijn autodealers, zowel nieuw als tweedehands. De interessantste auto die ik daar ooit zag was een Ford Popular – en dat was al twintig jaar geleden. Deze Amilcar-advertentie wees echter op iets bijzonders: er zijn slechts vijftig C6’s gebouwd. Dit exemplaar behoorde oorspronkelijk toe aan coureur Harry Clayton en zijn vriend F. Monkhouse (bekend van de custardproductie), die ermee raceten op circuits als Brooklands en Donington. Tijdens de oorlog werden de auto’s opgeslagen. Na de oorlog kocht garagehouder Owen Finch ze, registreerde ze als straatlegaal (kenteken NPA 217 in 1949) en reed ermee in heuvelklims en clubraces. In 1952 stond hij te koop voor “beste bod boven £650” – een klein fortuin toen. Volgens de DVLA werd het kenteken in 1984 aangepast, maar er zijn geen recente gegevens. Is hij wellicht naar het buitenland verdwenen?

Een andere opvallende vermelding: een Bugatti Type 41 Royale uit 1933, chassis 41131. Niet te koop, maar wel genoemd. De eigenaar was Jack Lemon Burton uit Kilburn, die de auto kocht van Captain Cuthbert W. Foster uit Boston. In 1956 verkocht hij de limousine aan de Amerikaanse verzamelaar John Shakespeare, waarna hij via de Schlumpf-broers terechtkwam in de beroemde collectie in Mulhouse – waar hij nog steeds staat.

Elders in Wimbledon bood C.I.C. Ltd. twee Bugatti’s te koop aan. Een sportieve Type 55 voor slechts £300, en daarnaast een onbekend 1½-liter model met supercharger. Te weinig informatie voor een zekere identificatie, maar zou het een Type 40 met compressor kunnen zijn?

Niet alles draaide om racewagens. Bij Character Cars, eveneens in Wimbledon, stond een prachtige Buick 24 h.p. uit 1926. “Royal blue”, één eigenaar sinds nieuw, en in opmerkelijk originele staat – vandaag ongetwijfeld goed voor prijzen op concoursen. Helaas is er geen spoor meer van terug te vinden.

Tot slot, de meest opmerkelijke advertentie: een kogelvrije Mercedes-Benz 770 ‘Großer’, zogezegd van Hermann Göring zelf. Te koop via de vereniging voor militairen en hun families (SSAFA), die de auto jarenlang tentoonstelde. Was het écht Görings auto? Wie kocht hem, en waar is hij nu? Een vergelijkbare 770K, ooit toegeschreven aan Hitler, staat in het Technik Museum in Sinsheim. Zou het dezelfde zijn?

Text and photos by Zack Stiling

Plaats een reactie, stel een vraag, geef uw mening, deel aanvullende informatie of start een discussie door de onderstaande velden in te vullen