Het wereldwijde magazine en verkoopplatform voor liefhebbers van klassieke auto’s, door liefhebbers.
Het wereldwijde magazine en verkoopplatform voor liefhebbers van klassieke auto’s, door liefhebbers.
Filter
Maak een keuze
- Auto's
-
Merk >>
-
Categorie >>
- Motorfietsen
- Onderdelen
-
Automerk >>
-
Fabrikant >>
-
Categorie >>
- Fietsen
-
Bouwjaar >>
-
Landen
HN Open 2024: een rally met meerdere gezichten
Een verlaten vierbaansweg strekt zich uit tot aan de horizon en er is geen medereiziger te bekennen. Het is leuk om een verlaten weg te hebben, maar na zo'n stuk hopen we dat we snel een menselijke nederzetting tegenkomen... Zo voelden we ons tijdens de HN-Open 2024 rally, een echte week van uitersten, op het eiland Hainan, voor de kust van China.
Toen we hoorden van de mogelijkheid om weer eens in een Chinese rally te rijden, aarzelden we niet om onze Riley Lynx uit 1934 en de beroemde Ford V8 Panelvan van PreWarCar.com de halve wereld over te sturen en een vlucht naar het Oosten te boeken, samen met 70 andere Europese enthousiastelingen. Twee weken geleden landden we in Sanya, de meest zuidelijke stad op het eiland Hainan.
Ik had al twee keer eerder meegereden in rally's in China die door dezelfde organisatie werden georganiseerd en hoewel veel vertrouwd was, waren sommige dingen heel anders. De ontwikkeling staat hier zeker niet stil en dus waren sommige dingen veel gemakkelijker dan de vorige keer, zoals het laten registreren van de auto en het halen van ons Chinese rijbewijs. Er was echter niets veranderd aan de taalkundige communicatie, wat het avontuurlijke element alleen maar ten goede kwam.
De wegen en het natuurschoon op Hainan zijn prachtig en variëren ook enorm. We zagen grote bouwprojecten die verlaten en desolaat waren, maar ook hele steden die prachtig ontworpen waren en bruisten van de activiteit. We zagen uitgestrekte snelwegen met weinig verkeer, terwijl zich in de kleinste dorpjes ogenschijnlijk chaotische taferelen afspeelden. We reisden over wegen die kilometerslang verlaten waren en we stonden een hele tijd stil terwijl we werden gehinderd door een kudde koppige koeien. We zagen het bewijs van natuurschoon dat volledig verwoest was door een tyfoon, maar ook overvloedige kokospalmbossen die de aarde bedekten met een gezond tapijt van wuivende bladeren. De deelnemende voertuigen waren ook gevarieerd, van een Bugatti Type 37 uit 1926 tot een Hongqi die ooit aan Mao toebehoorde; ze vielen allemaal op in het Chinese verkeer, zowel door hun uiterlijk als door de manier waarop ze bestuurd werden...
De route voerde ons rond het hele eiland, met vijf dagen rijden over een totale afstand van ongeveer 1200km, om weer in Sanya te eindigen. Hierbij een samenvatting van de week:
Na een vlucht, met een tussenstop in Peking, kwamen we op woensdagavond 13 november aan in Sanya. Het is meteen warm en benauwd bij aankomst en per taxi gaan we naar ons hotel, het J. W. Marriott, een indrukwekkend complex met uitzicht op zee. In de ondergrondse parkeergarage stonden de auto's netjes naast elkaar geparkeerd met een bewaker. Na een seconde op de starter te hebben gedrukt, startte onze Riley enthousiast. Zoals alles in China verandert alles regelmatig door veranderende overheidsvoorschriften en -decreten. Wie weet wat hij moet doen? De aanvraagprocedure voor rijbewijzen is een van die dingen die veranderd zijn - oorspronkelijk was het de bedoeling dat iedereen examens zou afleggen, maar nu is het zo dat iedereen met een geldig rijbewijs thuis er ook een krijgt in China. De keuring van de auto's verliep ook probleemloos, mits u een geldig certificaat van technische inspectie had, maar alle bestuurders moesten dat van tevoren indienen.
Op vrijdagmiddag gingen we met de bus van het hotel naar een “authentiek” Chinees theater voor de openingsceremonie en het diner, waar een aantal deelnemende auto's tentoongesteld werden. We keerden terug met de bus naar het hotel, om de rust te pakken die we de volgende dag nodig zouden hebben.
De Sanya stadstour stond gepland voor zaterdag - een rit van 90 km achter een politie-escorte, met mooi, zonnig weer en warme temperaturen, met een constante snelheid van 30 km/u (19 mph). Er had wel wat meer gas gegeven mogen worden...
Dag 1:
De vertrekceremonie begon vijf minuten van het hotel vandaan, waar auto's werden opgesteld, bier voor onderweg werd gehaald bij de sponsor en mensen in drakenpakken een show opvoerden. Het was tot de nok toe gevuld met alles wat Chinees was. Na honderdduizend foto's konden we vertrekken en reden we Sanya uit. Het was weer een hete dag, maar door de voorruit naar beneden te klappen was het qua temperatuur in de auto goed te doen. En wat een prachtige rit hadden we - glad asfalt en weinig verkeer, afgezien van wat koeien en geiten. De rijstijl is wat netter geworden dan vroeger, maar het blijft een plezierige test van fysieke en mentale behendigheid - links en rechts slalommen, dwars door het verkeer, gas geven waar mogelijk, oppassen voor scooters, invoegend verkeer omzeilen en niet vergeten te toeteren!
Dag 2:
Na de korte vertrekceremonie en nog wat fotografie gingen we weer op weg. De wegen waren ruim en we hadden een heerlijke rit. Overal onderweg verrezen torenhoge flatgebouwen, sommige afgebouwd, andere half afgebouwd en verlaten. Er wordt veel geïnvesteerd op het eiland, maar het lijkt erop dat niet iedereen er klaar voor is. De wegen zijn echter prachtig en de combinatie van brede, gladde wegen en de kleine dorpjes met kuilenpaden was goed; het gaf ons een mooie mix. We reden kilometers lang tussen watermeloenkassen door, met aan weerszijden honderden lokale arbeiders die hard aan het werk waren.
Halverwege lunchten we ergens aan het water; elke dag zorgde de organisatie voor een lunchpakket. Het laatste stuk was prachtig en grotendeels landinwaarts. We passeerden rommelige dorpjes, huizen op palen, kokospalmen in het begin, en toen waren het allemaal hoge flats. Het had niet anders kunnen zijn. We eindigden in het Marriott in Haikou, de hoofdstad van het eiland.
Dag 3:
Het weer was duidelijk anders aan deze kant van het eiland. De vlaggen bij de openingsceremonie waaiden om, jassen werden aangetrokken en van sommige auto's gingen de daken omhoog, maar we vertrokken onverschrokken voor het volgende deel van de reis. Het was allemaal weer heel anders, maar het bleek echt een druilerige dag te zijn. Het was niet alleen het weer dat de troosteloosheid veroorzaakte, maar ook de schade van een vorige tyfoon, die in gelijke mate indrukwekkend was. We reden over een prachtige weg door de duinen, met omgevallen bomen aan alle kanten - de natuur was hier zwaar beschadigd. Toch waren de wegen ontzagwekkend, maar er hing een vreemd gevoel aan.
Dag 4:
Het had de hele nacht geregend en het zag ernaar uit dat het de hele dag zou blijven regenen. De Riley had een lichte kou gevat en stond met een lege accu. Na hulp van monteurs startte hij en gingen we op weg. Koud en nat was het eerste deel, dus we deden de kap omhoog. Het weer werd echter al snel beter en we konden weer met open dak rijden. We stopten bij twee garages in de hoop een jumpstarter of een accu te kunnen kopen, maar ondanks vele uitbundige handgebaren en de beste pogingen van vertaal-apps, konden ze ons niet verstaan of helpen. Dus reden we verder, want de dynamo werkte tenminste nog en we hadden goede hoop dat de accu nog iets had dat op leven leek. De officiële stop was bij een grote, operationele tempel. We liepen er rond en dronken er wat, en reden toen verder en merkten dat we in een bijzonder rijk gebied waren aangekomen, met mooie huizen, mooie wegen en prachtige natuur. Dat was misschien wel het beste deel van de route.
Dag 5:
De laatste rijdag begon met het vervangen van de accu. Daarna gingen we snel van start en op weg naar de startceremonie. In theorie zou het een dag worden met veel rijden om op tijd bij de finish te komen. We reden over prachtige wegen en door prachtige heuvels, maar de inspanningen om de tijd bij te houden werden in de war gestuurd toen we een stad bereikten en gehinderd werden door de markt. Het was de meest chaotische straat tot nu toe - overal kraampjes, drukke mensen, suizende scooters, pulserende muziek, schreeuwende verkopers en alles kronkelde alle kanten op. Het was fantastisch!
De finish was in Sanya op een groot plein met veel bezoekers. De prijsuitreiking begon en terwijl bijna iedereen een prijs kreeg, werden ook de echte winnaars genoemd. Het DAF legerjeepje had de overall gewonnen. Na het hele evenement reden we de auto's naar een tentoonstelling, waar ze de komende dagen een display vormen voor het publiek.
Het was weer een geweldig evenement en we kijken nu al uit naar volgend jaar. Mocht u ook mee willen doen, laat het ons dan gerust weten. Het is iets wat we van harte aanbevelen.
Gepubliceerd:
woensdag november 27th, 2024
Facebook
LinkedIn
Twitter
WhatsApp
Email
Copy
Reacties
Martin Button
01 December 2024, 14:12
Nice article. Please put me on the mailing list for the event next year. I wanted to for this year but had a conflict. Thanks.
Lees verder
Andries Gerritsen
01 December 2024, 11:56
Very interesting! What is the name of the company organising these rallies in Asia?
Lees verder
Laurens
01 December 2024, 12:03
It is the Classic Vehicle Union China, but if you are interested we from PreWarCar.com can help as we did the last time. Send us an email if you are interested to participate next time and we will send you an email once registration is open: [email protected]
Lees verder
Ron Bunting
01 December 2024, 11:32
The V8 panel van is pretty interesting. I knew a couple of guys in New Zealand almost 50 years ago who had a similar 1935 van which they had bought from Horopito Motors. With no glass and no bonnet, they drove it to a car meeting as found. In contrast, the guys at Iron Trap garage in Pennsylvania, U.S.A., bought a 1934 V8 sedan delivery which is still in its original black lacquer, after being painted in grey primer in the 1960s.This helped preserve the paint and was carefully scraped off. The sedan deliverys are a very different body to the van in that they are based on sedan bodies.
Lees verder