To Brighton by Brush: nog een succesverhaal over olievodden

• 
• 

Vorige week publiceerden we ons eigen verslag van de rit naar Brighton aan boord van de 1902 Columbia electric car. Deze week vertelt Andrew Howe-Davies, lange tijd Brighton Runner en veteraan-auto-enthousiasteling, over zijn eigen ervaring aan boord van een andere historische olievlekoverlevende, de prachtige 1903 Brush 12pk tonneau.

Het is een evenement als geen ander dat ik ken, of waar ik aan deelneem. Om de een of andere reden is er een nerveuze spanning bij het voltooien van het kronkelige parcours in Londen. Dat heeft deels te maken met de enorme moeilijkheid van een mogelijke pechgeval in een grote stad waar het verlaten van de auto enigszins moeilijk en potentieel gevaarlijk is. Tegelijkertijd is er altijd het knagende besef dat het terughalen van je aanhanger, achtergelaten in Londen of Brighton, op zijn zachtst gezegd beladen is.

Bestuurders moeten hun zintuigen extra ontwikkelen - vleermuisachtige oren voor die vreemde veranderingen in transmissiegeluiden, ogen als een kameleon om de weg voor je te zien en tegelijkertijd de moderne bestuurder aan je zijde in de gaten te houden, vingers van staal om het stuur vast te pakken en tegelijkertijd de motor te oliën...

In werkelijkheid begint de run natuurlijk al weken voor de dag zelf. Wat moet ik aantrekken? De auto onderhouden! Weer denken aan allerlei vergeten zaken...

De eigenlijke dag begint voor ons later dan voor anderen, met een vertrek om 6.30 uur vanuit ons huis in West-Londen terwijl we met de auto naar de start rijden. We vinden het heerlijk om bij zonsopgang alleen door de verlaten straten van Londen te rijden en de vroege vogels te zien. Onze favoriete aanblik onderweg was die van een Chinese toeschouwster die, terwijl ze maar een meter van ons vandaan was, zo in beslag werd genomen door het nemen van selfies van zichzelf voor een ongeziene bewonderaar dat ze niet merkte dat er een luidruchtige auto uit 1903 naast haar in het verkeer stond te ronken.

Bij aankomst bij de start hebben we al een gevoel iets gepresteerd te hebben als we langs de spectaculaire opstelling van de later startende auto's rijden.

Er is weinig tijd om veel mensen bij de start te ontmoeten, dus nemen we genoegen met onze buren in Sector Negen. Het is een geweldig onderdeel van de dag, maar helaas is er nooit tijd om de auto's van dichtbij te bewonderen.

We hebben de ultieme fotomagneet aan boord in de vorm van een Tibetaanse terriër genaamd Benson, een negen jaar oude harige nachtmerrie die tot leven lijkt te komen tijdens dit evenement, zijn negende tour of duty!

Eindelijk, we zijn vertrokken. Nou ja, bijna... Eerst is er natuurlijk de lange 'acht minuten niets'. Deze startvertraging is, zo wordt ons verteld, te wijten aan Transport for London dat zich bemoeit met het evenement onder het mom van veiligheid. Deze bemoeienis uit zich in een acht minuten durende scheiding tussen vertrekkende groepen in de autosector. Het is volstrekt hopeloos - onmiddellijk mee stoppen alstublieft! Waarom? Omdat het veel deelnemers een zorgwekkende start bezorgt... Het is duidelijk een uitnodiging tot oververhitting, zowel voor de auto's als voor mezelf! "Vroeger was het zo eenvoudig, slechts één politieagent en zijn arm..."

De rit door de stad is prachtig, over de Mall, langs de premier in Downing Street, over de Westminster Bridge, helaas iets minder leuk gemaakt door de wegwerkzaamheden overal en de nogal belachelijke verkeerslichten die werken voor voetgangers die er niet zijn, allemaal het resultaat van een idee voor "Getting London Moving". Ik denk het niet, meneer Khan...

Dan komen we langs het toenemende aantal toekijkende en zwaaiende burgers - er zijn er meer dan de afgelopen jaren die de straten en opritten omzomen met barbecues en spekgeuren!

De auto lijkt zijn normale ritme te hebben aangenomen, maar de stoom kookt weg bij de lange vertragingen bij de stoplichten. We genieten van de zwaaiende menigten en vooral van de gezichten van de kinderen wanneer, natuurlijk, de hond wordt gespot! We verdragen de gebruikelijke ellende van de moderne automobilist, die zich er niet van bewust is dat het gat dat je voor je hebt gelaten voor jouw veiligheid is. Ze stelen het al snel! Sommige knooppunten zijn sterk verbeterd door de dienstdoende marshals, die we bedanken als we passeren, maar bij andere knelpunten zijn er vreemd genoeg geen marshals aanwezig.

Onze eerste stop is onze gebruikelijke Christ Church in Purley, waar ze altijd zorgen voor een vriendelijk welkom en een warm toevluchtsoord met gratis drankjes en bacon butties - heerlijk. Daarna stoppen we om te tanken en uiteindelijk bij de officiële pitstop in Crawley voor extra thee en pasteitjes - nog lekkerder.

Weer terug op de weg nadat we een stempel hebben gekregen, begin je te denken aan alle grote heuvels die op je liggen te wachten. Maar voordat het zover is, is er natuurlijk altijd tijd voor een welkome bierstop en daar ontmoet ik een zeer aangename heer die me vertelt dat zijn vader Gordon Horner was, de illustrator van het tijdschrift The Autocar die het stokje overnam van de grote Gordon Crosby - geweldig!

Dus, de heuvels op in de eerste versnelling, stomen we de hele weg door Ansty, of "Angsty" zoals we het noemen vanwege de gebruikelijke verstopping! En zo gaat het door tot, eindelijk, de opluchting van de laatste afdaling naar Brighton en de bekroning van zon, zee en strand, en natuurlijk het gastvrije publiek.

Dan hebben we het leuke praatje met Ron de interviewer, finishmedailles en de welverdiende Champagne voor iedereen! Hoera!

Dit jaar was het waarschijnlijk onze gemakkelijkste Rn ooit in bijna perfecte omstandigheden, dus het was echt een geweldige dag voor iedereen. Oh, en de hond vond het geweldig!

Woorden en foto's: Andrew Howe-Davies
 

Plaats een reactie, stel een vraag, geef uw mening, deel aanvullende informatie of start een discussie door de onderstaande velden in te vullen