Het wereldwijde magazine en verkoopplatform voor liefhebbers van klassieke auto’s, door liefhebbers.
Het wereldwijde magazine en verkoopplatform voor liefhebbers van klassieke auto’s, door liefhebbers.
Tegenwoordig begint het Brighton-weekend op zaterdag, met het St. James's International Concours op Marlborough Road, waar we blij waren veel auto's te zien die we nog niet eerder hadden gesignaleerd. Dean Baker's geoliede Darracq uit 1902, een Brighton Runner die we vorige maand voor het eerst zagen, was erbij, net als een van de allereerste FIAT’s en een vis-à-vis uit 1900 die was meegebracht door het Museo dell'Automobile di Torino. Het was goed om de 1904 7hp Little Star van John Newens te zien, die zijn restauratie in de juiste kleuren voor zijn 65e editie begon, maar het was een andere recente restauratie die de algemene winnaar van het concours was - de 1897 Daimler van Tim Summers, ongewoon maar aantrekkelijk afgewerkt in de commerciële kleuren van 'A. Wright, Carriage Hirer, Bainsford to Stirling'. We waren vooral blij dat de Overseas Award van de jury naar PreWarCar's vriend en technisch expert Jos van Genugten en zijn 1900 Amédée Bollée ging.
De zondagochtend was fris en helder en Hyde Park ontwaakte met een ochtendkoor van piepjes, knallen en zoemers. Wij maakten daar echter geen deel van uit, want de inzending van de PreWarCar-équipe, de elektrische Columbia uit 1902 die vriendelijk aan ons was uitgeleend door Bernard Holmes en bestuurd werd door Laurens Klein, gleed geruisloos door de duisternis, zijn lampen amberkleurig opgloeiend, als een verschijning uit een Victoriaans spookverhaal. We hadden echter niet lang om bij de start rond te kijken, want onze starttijd van 7.15 uur plaatste ons bij de eerste auto's die vertrokken.
Eenmaal onderweg viel het me op dat Londen praktisch gebouwd is voor oldtimers. Rustig en waardig rollend langs de gestucte pracht van de Mall, de grillige gotiek van het Palace of Westminster en de welvarende herenhuizen, wat is er natuurlijker, paardenkoetsen uitgezonderd, dan met een veteranenauto door dit meest historische en elegante straatbeeld te rijden? Wat anders zou de moderne sensatie van gemotoriseerde snelheid kunnen bieden en toch respectvol blijven ten opzichte van de sereen mooie lanen die John Nash en Decimus Burton voor ogen hadden?
Onze Columbia was een van de drie elektrische auto's in de race, de andere waren een stel Waverleys, waarvan er een door Fons Jans was overgebracht uit Nederland en de andere was de Harrods-auto, die al enkele jaren regelmatig deelneemt. Na heel wat tijd te hebben doorgebracht op het concours en bij stoplichten onderweg om verbaasde toeschouwers uit te leggen dat er 120 jaar geleden inderdaad elektrische auto's werden gemaakt, was het leuk om op een bepaald deel van de route achter de Harrods Waverley te rijden en die door een paar steden te volgen, waarbij de toeschouwers in verwarring werden gebracht door de bijna volledige afwezigheid van lawaai.
Voor veel deelnemers en toeschouwers waren de sterren van de race echter de Darracq uit 1904 en de Spyker uit Genevieve uit 1905, die haar 70e verjaardag vierde, en die ingeschreven was door het Louwman Museum. Naast de twee hoofdrolspeelsters werd ook de bijrol van de film geëerd en in totaal werden in de 2023 Brighton Run 10 sterren van de mijlpaalfilm herenigd. Het was heerlijk om Genevieve en de Spyker weer samen te zien rijden, en de Spyker was zelfs in voor wat komisch wangedrag. Zijn weigering om te starten bij de halte Crawley zette onze eigen Laurens Klein ertoe aan om zijn beste Kay Kendall-imitatie te doen en hem een flinke duw te geven, hoewel hij gelukkig niet in een enkeldiepe plas terecht was gekomen. Uiteindelijk haalden zowel de Darracq als de Spyker Brighton, en nog op tijd ook.
Onze eigen reis aan boord van de Columbia verliep vlekkeloos, behalve dat de schakelaar waarmee de snelheid wordt gewijzigd en het vermogen wordt verminderd, er net na Crawley mee ophield, waardoor we voor de rest van de rit meestal beperkt waren tot de derde (hoogste) snelheid en meer op de voetrem moesten vertrouwen.
Na ongeveer vijf uur rijden, stops niet meegerekend, met een gemiddelde van ongeveer 11 km/u, bereikten we Madeira Drive ergens tussen 1.00 en 1.30 uur, waarna we de resterende uren doorbrachten met onszelf opwarmen en ervaringen uitwisselen met de andere coureurs. Werkelijk, 96 jaar na de eerste 'Old Crocks Race' is er nog steeds geen evenement zo leuk, zo mooi of zo vol kameraadschap en goodwill als de Brighton.
Woorden: Zack Stiling; foto's: Morris Klein-Laarman/Zack Stiling