1933 Graham Blue Streak

De autogeschiedenis van Amerika is rijk aan verhalen over Erwin George “Cannonball” Baker, een avonturier uit het begin van de 20e eeuw die talloze snelheid- en afstandsrecords vestigde met even uiteenlopende voertuigen als Indian‑motorfietsen, auto’s van Stutz, Cadillac en Wills‑Sainte‑Claire, en zelfs een Buick‑vrachtwagen. Zijn meest gedenkwaardige rit was de cross‑countryrit door de Verenigde Staten in 1933, in een Graham Blue Streak Eight, die hij in een verbazingwekkende 53,5 uur voltooide. Het record stond bijna vier decennia.

Joseph, Robert en Ray Graham richtten hun bedrijf op nadat ze in 1926 hun vrachtwagenbouwactiviteiten aan Dodge hadden verkocht en in 1927 de Paige‑Detroit Motor Car Company overnamen. In 1928 verkochten de broers meer dan 73 000 auto’s, maar vier jaar later, in volle Grote Depressie, hadden ze een gedurfd nieuw model nodig om hun dalende fortuin te keren. De geleerd Amos Northup, een pionier van het streamlinedesign die werkte voor Murray (een leverancier van carrosserieën in Detroit), kwam in 1932 met de Blue Streak Eight te hulp. In een tijd waarin styling werd gedomineerd door verregaand rechte grille en “cycle fenders”, vormden Northups naar achteren hellende grille en omhullende spatborden een doorbraak. De spatborden liepen van hun horizontale oppervlakken naar beneden om de binnenste wielkuipen (en het vuil dat zich daar verzamelde) te verbergen en vormden een fraai omlijsting om de wielen te tonen.

Tussen 1932 en 1934 gebouwd, veroorzaakte de Blue Streak-styling van Graham‑Paige veel opschudding in de industrie en vormde het een breekpunt tussen de auto‑ontwerpen van toen en de toekomst. Het was voor het publiek en andere fabrikanten direct duidelijk dat dit de toekomst was.

Tegen 1934 had bijna elke nieuwe auto in Amerika spatborden die de open wielen bedekten, niet langer slechts houten plankjes. De 1933 Graham Blue Streak werd eerlijk geadverteerd als “de meest geïmiteerde auto op de weg”.

Functioneel streamlining werd in de jaren 30 een stijlcontrast voor alles van auto’s tot puntenslijpers, radio’s en locomotieven. Zelfs in stilstand straalt de Graham Blue Streak snelheid uit.

Ook het nieuwe chassis beïnvloedde de Blue Streak-styling. De achteras liep door een opening in het zogenaamde “banjo”-chassis (vernoemd naar de vorm), en de achtervering werd buiten de framebalken geplaatst in plaats van eronder – dit versterkte het chassis en verlaagde het zwaartepunt. Dat resulteerde in handling die superieur was aan alles wat er toen bestond.

De Graham Blue Streak Eight is de 19e auto die is gedocumenteerd in het National Historic Vehicle Register in de Verenigde Staten.

Deze Blue Streak werd in 1933 nieuw in België ingevoerd door een diamant‑ondernemer en bleef 70 jaar binnen dezelfde familie. Hij ging over van de eerste eigenaar naar zijn zoon. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd hij door de nazi’s in beslag genomen en pas twee jaar na de oorlog teruggevonden. In de jaren 70 bracht hij enige tijd door in Belgisch Congo, voordat hij terugkeerde naar Europa. Hij werd zo’n vijftien jaar geleden gekocht door zijn huidige Belgische eigenaar in Frankrijk en daar gerestaureerd. De staat is uitstekend. Daarna keerde hij terug naar België.

De originele achtcilindermotor levert 90 pk en draait op een 6‑volt electrisch systeem.

Twee originele koplampen worden meegeleverd, evenals service‑ en onderhoudsdocumenten van de laatste Belgische eigenaar (na restauratie) en het originele instructieboekje. De auto is in het Verenigd Koninkrijk ingeschreven.

Dit historische voertuig zou een sieraad zijn in elke autocollectie. Zelden komt een Blue Streak op de markt.

Overruil voor een auto van gelijkwaardige waarde of part‑exchange is bespreekbaar.