Amerikaanse luxe herboren: een geredde Packard

• 
• 
• 
• 

Er vond in de jaren 1930 een gestage stroom Packards zijn weg naar Engeland, aantrekkelijk voor degenen die hoge prestaties en een Rolls-Royce-niveau van luxe wilden zonder zich noodzakelijkerwijs druk te maken over de kosten die gepaard gingen met maatwerk-carrosseriebouw. Tegen de jaren 1960 begonnen ze een schare liefhebbers aan te trekken, maar gedurende decennia gingen er veel verloren op de banger-ovalen. Andere exemplaren, zoals deze Super Eight Touring Sedan uit 1938, leken goed verzorgd in het beheer van trouwvloten. De werkelijkheid was echter niet altijd zoals deze leek…

Afgezien van de opzichtig aangebrachte trouwlak zag HPB 117 er keurig uit toen de restaurateur hem in 2015 in een veilingcatalogus opmerkte. Wat de foto niet liet zien waren de lagen plamuur die gaten in het metaal verbergden, of de mate waarin rot en houtworm het carrosserieraam hadden aangetast. De catalogus verzekerde bieders dat de Packard ‘vakkundig onderhouden door een interne monteur’ was, maar de meeste mensen zouden onder ‘vakkundig onderhouden’ geen auto rekenen met een versleten drijfstanglager, ongelijke zuigerveren en een onjuiste radiateurkern die er een handje van had over te koken.

De zieke Packard kwijnde weg tot 2020, toen de eigenaar besloot dat het tijd werd om ermee aan de slag te gaan. Nadat hij eigenhandig het frame en de panelen had hersteld, de noodzakelijke mechanische revisies had uitgevoerd, hem opnieuw had gespoten en opnieuw had bekleed – een drie jaar durende liefdesarbeid – zou je nooit vermoeden dat de Super Eight zulke ontberingen had doorstaan. Zack Stiling onthult hoe hij weer de weg op werd gebracht in het decembernummer van The Automobile, nu verkrijgbaar.

Tekst en fotografie door Zack Stiling

Plaats een reactie, stel een vraag, geef uw mening, deel aanvullende informatie of start een discussie door de onderstaande velden in te vullen