De koeienstaart van Agen: rijden met de Lacroix-de-Laville La Nef

• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 

In een stille straat, vlak bij het legendarische Autodrome de Linas-Montlhéry, rijden we een smalle weg in. Een moskee opent net haar deuren; het is druk, levendig en chaotisch. Zijn we hier wel op de juiste plek? Dan schuift een poort open. Daarachter: rust. Een binnenplaats met gesloten garagedeuren rondom. Eén deur staat open. Een bordje van het Festival of Slowth is zichtbaar. En daarachter herkennen we direct de karakteristieke achterkant van waar we voor gekomen zijn: een Lacroix-de-Laville La Nef.

De driewieler wordt uit de schuur gereden. Het natte gras werkt niet mee; de aandrijfriem naar het linker achterwiel slipt. Een duwtje helpt. De laatste grote rit was tijdens Covid; een mondkapje onder de bank herinnert eraan.

Voor wie het merk niet kent: Lacroix-de-Laville, beter bekend als La Nef, was een kleine Franse constructeur uit Agen, actief van 1902 tot circa 1909. Oprichter Joseph Lacroix experimenteerde al in 1896 met gemotoriseerde driewielers, vaak voorzien van De Dion-Bouton-motoren. La Nef bouwde naar schatting slechts 200 exemplaren. Ze waren populair bij artsen en welgestelde burgers die een modern maar relatief eenvoudig voertuig zochten in de pioniersjaren van de automobiel.

Het concept is eigenzinnig: één voorwiel, twee achterwielen, een houten chassis en een lange stuurstang, liefkozend “koeienstaart” genoemd. De bijnaam behoeft geen uitleg zodra je hem vastpakt. Vermogens varieerden van 3 tot 8 pk; dit exemplaar heeft een krachtige 6 pk eencilinder, inmiddels voorzien van een Solex-carburateur. Dankzij de slimme Bozier-transmissie is hij verrassend vlot.

Starten is een ritueel. Mijn ‘leraar’ heeft een beschrijving op papier gezet en hij legt het me stap voor stap uit. Acht hendels vragen om aandacht. Onder de bank zit de hefboom om via een gietijzeren wiel de leren (of in dit geval versterkt rubber) riem op spanning te zetten. Daarnaast gas en uitlaatklepregelaar. De ontsteking wordt via een hendel op het dashboard versteld – ver naar voren reikend. Op de vloer twee pedalen: een ronde rem en de koppeling om van low naar high (directe overbrenging) te schakelen. De benzinetank zit voorin; om bij te vullen moet het stuur opzij, onder de lamp door.

Rijden vereist souplesse. Voor een scherpe bocht moet de bestuurder letterlijk over de passagier heen hangen – of de koeienstaart overgeven. “Strange but fun,” zegt mijn leermeester droog.

Het houten frame doet denken aan de eerste loopfietsen. Toch is er opvallend veel bagageruimte: onder de stoelen, achterin, zelfs een picknickmand bovenop. De forse banden (710x90) geven hem een stoere houding. Het dak oogt charmant, al is de vraag hoeveel bescherming het biedt in Franse regen. De rem? Een poelie op het achterwiel met twee dunne staalkabels eromheen – elementair maar effectief.

Dan mag ik alleen rijden. De riemhendel blijkt zwaarder dan gedacht; onvoldoende spanning en hij blijft staan. Nog eens kracht zetten, dan schiet hij vooruit. Nauwelijks tijd om gas bij te regelen. Maar zodra we onderweg zijn, verschijnt de glimlach vanzelf. De La Nef is snel, soepel en verrassend direct. Ondanks de lange stuurstang voelt alles solide en mechanisch eerlijk. Je voelt de weg, de riem, de tandwielen – alles werkt zichtbaar en tastbaar samen.

Dat deze auto geen officiële VCC-datering heeft voor de London to Brighton Veteran Car Run, omdat het type tussen 1902 en 1909 nauwelijks veranderde, doet niets af aan zijn historie. Het bordje uit 1989 bewijst dat hij de beroemde rit heeft gereden.

Als we terugrijden weet ik niet zeker wat ik ervan moet vinden. Ja, het was een geweldige ervaring. Strange? Zeker. Maar vooral: fun.

De Lacroix-de-Laville La Nef is momenteel te koop. Voor wie durft: de advertentie wacht.

Text en fotos: Laurens Klein

Plaats een reactie, stel een vraag, geef uw mening, deel aanvullende informatie of start een discussie door de onderstaande velden in te vullen