Een Amilcar, een belofte en een lange Franse liefde

• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 

In 1962, als jonge Britse student in Londen, ontmoette ik Rosy — een mooie Corsicaanse die als au pair werkte. Wat begon als een toevallige ontmoeting, groeide al snel uit tot een romance. In de zomer van 1964 bevond ik mij op een roadtrip door Frankrijk met mijn huisgenoot Martin en zijn Portugese vriendin. We besloten een tussenstop te maken in het dorpje Montesquieu-Volvestre, om Rosy’s goede vriendin Anne-Marie te bezoeken. Daar ontmoette ik haar grootvader, Benoit — een gepensioneerde onderwijzer met een garage vol geheimen.

Tijdens het avondeten vertelde Benoit terloops dat hij nog een oude auto had staan — een Amilcar C4 uit het begin van de jaren 1920. De naam zei me toen nog niets. Maar de volgende ochtend leidde hij ons naar de garage, en daar stond hij dan: stoffig, onder lakens, en duidelijk op leeftijd. Toch was er iets aan die auto dat me meteen fascineerde.

Martin en ik besteedden twee volle dagen aan het tot leven wekken van de wagen. Terugkijkend waren we waarschijnlijk niet de meest attente gasten — te laat aan tafel verschijnen viel bij Rosy niet in goede aarde — maar ons enthousiasme was moeilijk te temperen. Toen we uiteindelijk de motor weer aan de praat kregen en voorzichtig een ritje maakten, bleek de auto verrassend goed te lopen, ondanks jarenlange stilstand.

Die avond vroeg ik Benoit of hij bereid was de auto te verkopen. Tot mijn verbazing zei hij dat hij hem niet wilde verkopen — maar wel aan mij wilde geven, op één voorwaarde: dat ik beloofde hem goed te restaureren en niet zomaar snel door te verkopen voor winst. Ik stemde zonder aarzelen toe. We bekrachtigden de belofte met een toost op de eau de vie. Misschien was het dat moment, of de vreugde van de Amilcar, maar diezelfde avond vroeg ik Rosy ten huwelijk. Tot mijn grote geluk zei ze oui. In één dag had ik zowel een verloofde als een klassieke Amilcar.

Terug in Groot-Brittannië regelden we het transport van de wagen. Met hulp van Rosy’s familie in Toulon — haar vader was hoofd van de marinebeveiliging en beschikte over de juiste connecties — was het papierwerk snel in orde. De auto arriveerde op 4 september 1964 in Dover. De invoerrechten en aankoopbelasting kostten me slechts £4 16s. 7d. Mijn vader stelde gul zijn garage in Twyford ter beschikking, en dat werd het nieuwe thuis van de Amilcar.

In de jaren die volgden trouwden Rosy en ik, en mijn werk bij de British Tourist Authority bracht ons naar Amsterdam, Parijs en later naar Kopenhagen. In Denemarken kreeg ik eindelijk de ruimte om aan de restauratie te beginnen. Met hulp van lokale kenners, een Deense ingenieur en een klassiek restauratiehandboek ging ik aan de slag.

Een bijzonder moment kwam tijdens een promotietour die ik organiseerde voor Lord en Lady Montagu, die de beroemde Rolls-Royce Silver Ghost uit 1909 meebrachten. Ik raakte bevriend met hun chauffeur, die aanbood om enkele onderdelen van de Amilcar mee terug te nemen naar Engeland en ze — gratis — te restaureren. Dat gaf het project een flinke impuls. Maar net toen het begon te vlotten, werd ik in 1977 teruggeplaatst naar Londen.

We verhuisden naar Henley-on-Thames, waar de Amilcar een nieuwe garage kreeg, maar niet veel later volgde opnieuw een verhuizing — dit keer naar Edinburgh — waardoor de auto wederom in opslag belandde, terug in mijn vaders garage. Daarna volgden de start van mijn eigen bedrijf, het opvoeden van een gezin, en andere oldtimerprojecten. De Amilcar, dat geef ik met schaamte toe, stond bijna twintig jaar te wachten.

Pas toen ik in 2003 met pensioen ging, kon ik het project eindelijk hervatten. Rosy en ik verhuisden naar de regio Toulon in Frankrijk, dicht bij haar familie en de zon. Tijdens de verhuizing namen we de carrosserie van de Amilcar mee; het chassis bleef opgeslagen in een schuur van een vriend in Engeland. Omdat ons nieuwe huis geen garage had, bouwden we er één speciaal voor de Amilcar.

In 2014 leidde een toevallige ontmoeting met Mike Tebbett me naar Derek Magrath van Vintage Metal nabij Malvern. Derek, voormalig ambachtsman bij Morgan en een gepassioneerde francofiel, nam het project meteen ter harte. Hij haalde het chassis uit Engeland en samen begonnen we aan de laatste fase van de restauratie.

Derek’s nauwkeurige werk en liefde voor de auto brachten hem werkelijk weer tot leven. Opmerkelijk genoeg waren veel originele elementen behouden gebleven: op het dashboard stond nog steeds Benoits naamplaatje met adres, en de gele koplampen droegen een productiedatum uit 1943 — hetzelfde jaar waarin ik geboren ben. Sommige details waren merkwaardig, zoals de absurd hoge bestuurdersstoel (we maakten een nieuwe) en de gebroken remschoenen die de auto destijds op wonderbaarlijke wijze toch niet tegenhielden.

Aanvankelijk dacht ik dat de auto uit 1923 kwam, gebaseerd op een potloodnotitie op de carte grise. Maar na overleg met experts concludeerden we dat hij waarschijnlijk in 1922 werd gebouwd, gezien het modelnummer.

In 2022 was de Amilcar eindelijk klaar — net op tijd om zijn honderdste verjaardag te vieren tijdens Le Mans Classic. Datzelfde jaar kregen we ook het fantastische nieuws dat de auto de Bob Porter Trophy had gewonnen, dankzij Dereks meesterlijke restauratie. De Amilcar verblijft nu in Groot-Brittannië, met Derek als toegewijde hoeder — iemand die we intussen als familie beschouwen.

Het heeft bijna zestig jaar geduurd, maar ik heb mijn belofte aan Benoit ingelost. Dit verhaal gaat niet alleen over de restauratie van een klassieke auto, maar over liefde, toewijding, een paar omwegen — en een levenslange band tussen een man, zijn vrouw, en een charmante kleine Franse Amilcar.

Tekst & foto’s: John Ette

Plaats een reactie, stel een vraag, geef uw mening, deel aanvullende informatie of start een discussie door de onderstaande velden in te vullen